برای مازلا مانیواوی، مدیر این برنامه حمایتی، خلیج بوتلس تنها یک مختصات جغرافیایی نیست، بلکه امتداد خاطرات کودکی اوست. او سالها پیش، همراه پدرش که زیستشناس دریایی در دانشگاه پاپوآ گینه نو بود، در همین تالابها قدم میزد و زندگی پنهان میان ریشههای درهمتنیده را تماشا میکرد. اکنون او بازگشته است تا در دورانی که جمعیت بندر مورسبی به بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ نفر رسیده و فشار بر اکوسیستمهای ساحلی دوچندان شده، از تخریب بیشتر این گنجینه جلوگیری کند.
او برنامهای را هدایت میکند که در آن زنان، نه تنها بهعنوان نگهبانان طبیعت، بلکه بهعنوان ذینفعان اقتصادی جنگل شناخته میشوند. آنها آموختهاند که میان جزر و مد، خرچنگهای عظیمالجثه «ماد» را بدون آسیب رساندن به محیط صید کنند. این خرچنگها که با شاخههای رونده بسته شدهاند، راهی بازارهای شهری میشوند تا معیشت خانوادهها را تأمین کنند، در حالی که ریشههای مانگرو همچنان با قدرتی باورنکردنی، کربن را در اعماق خاک حبس میکنند.
در حالی که در سواحل، کار بر روی نهالها ادامه دارد، در بالادست و در دهکده کوهستانی سیمبوکانام، لارنس میکاه مشغول ترسیم نقشههای مالیکت زمین است. او با ثبت رسمی مرزهای سنتی، سدی قانونی در برابر شرکتهای چوببری ایجاد میکند. این پیوند میان کوهستان و دریا، هسته اصلی بقای این سرزمین است.
مانگروها گیاهان عجیبی هستند؛ آنها «زندهزا»یند. بذرها روی شاخههای درخت مادر جوانه میزنند و به شکل نیزههایی کوچک در میآیند تا وقتی در گلولای سقوط میکنند، بلافاصله ریشه بدوانند. امروز، دستهای دولسی و دیگر زنان عضو Mangoro Market Meri، به این چرخه طبیعی سرعت میبخشند. آنها میدانند که هر نهالی که امروز در کیسهای سیاه جان میگیرد، فردا دیواری استوار در برابر تلاطم اقیانوس و ضامنی برای تداوم زندگی در کنارههای خلیج خواهد بود.