آنچه خواندند دو ترانه بود: یکی سرود شادی و جشن، دیگری سرودی که فرزندان آتایال را به ایستادن فرا میخواند. گزارشی که از این صبحگاه منتشر شد نوشت صدای پاک کودکان بر دلها نشست.
مدرسهشان در سال ۱۹۳۳ بر دامنهای زیر کوه لالو، در ساحل شمالی رود نالو ساخته شد. نام آتایال آن Pqwasal Biru Naro است. در کل مدرسه حدود چهل دانشآموز درس میخوانند — کمتر از شمار شاگردان یک کلاس در شهر. کلاسهای آواز سنتی هفتگی برگزار میشود و در کنار گروه کر، یک گروه سیلوفون چوبی هم کار میکند؛ هر دو بخشی از برنامه درسی زبان آتایالاند.
این نخستین سفر گروه نبوده است. در سال ۲۰۱۶ از جشنواره بینالمللی کر هوی آن در ویتنام نشان نقره گرفتند، و در تیر ۱۴۰۳ در جشنواره جهانی کر جوانان هنگکنگ دو جایزه در رده طلا بردند: یکی در بخش آزاد موسیقی فولکلور، یکی در بخش زیر دوازده سال. آنجا بیستوچهار دانشآموز جینپینگ همراه سه آموزگار و سه نوجوان دبیرستانی در میان بیش از ۲۴۰۰ شرکتکننده ایستادند. مجموعه اجراهایشان فقط آتایال نیست؛ یک ترانه کوهستانی بونون و tavunga، ملودی فولکلور اینوئیت، هم در آن هست.
یکی از شاگردان پایه پنجم میگوید میخواهد معلم ریاضی شود؛ پیشتر در سفری داوطلبانه به مالزی رفته است. شاگردی از پایه ششم بسکتبال حرفهای را در سر دارد و میگوید از یادگیری فرهنگ سنتی و آشنایی با آدمهای تازه خوشش میآید.
صبحانه دعای ملی از سال ۲۰۰۱ در تایپه برگزار میشود و امسال معاون رئیسجمهور درباره فشار بر نظام تجارت آزاد، آبوهوای حدی و امنیت منطقه سخن گفت. در همان سالن، پیش از این حرفها، زبانی شنیده شد که بیست کودک در روستایی کوهستانی هفته به هفته تمرینش میکنند.