سمور بزرگ رودخانهای، شکارچی رأس هرم غذایی در این پهنهی آبی، آخرین بار در سال ۱۹۸۶ در آرژانتین دیده شده بود. این موجودات اجتماعی و پرصدا، به دلیل وفاداریشان به همنوعان — که حتی هنگام خطر نیز کنار اعضای زخمی خانواده میماندند — به شکاری آسان برای تاجران پوست تبدیل شدند و دههها پیش از پهنهی ایبرا ناپدید گشتند. اکنون، بازگشت آنها نه یک اتفاق تصادفی، بلکه حاصل تصمیمی است که ریشههای آن به سال ۲۰۰۶ و استراتژیهای حفاظتی تامپکینز بازمیگردد.
دی مارتینو این بازگشت را نتیجهی یک همکاری وسیع بینالمللی میداند. چهار فرد بنیانگذار این جمعیت جدید، از باغوحشهایی در بوداپست، هاله، اسکیلستونا و لسآنجلس آمدهاند تا پس از گذراندن دوران قرنطینه در جزیره سانآلونسو، بار دیگر در کرانههای شنی تالاب لانه بسازند.
این جانوران که به دلیل مهارت در شنا به «گرگهای رودخانه» شهرت دارند، نقشی حیاتی در تنظیم جمعیت ماهیان و سلامت آبها ایفا میکنند. هر یک از این سمورها لکهی کرمرنگ منحصربهفردی بر گلوی خود دارد که مانند اثر انگشت، به پژوهشگران اجازه میدهد آنها را در میان آبهای تیره شناسایی کنند. با رهاسازی این گروه، آرژانتین به مرجعی در ترمیم اکوسیستمهای آسیبدیده تبدیل شده است؛ جایی که انسان با دقت و صبوری، خطای گذشتگان خود را اصلاح میکند.