رودریگز تنها یک نجار یا صنعتگر ساده نیست؛ او در میان نوازندگان جزایر قناری به عنوان کسی شناخته میشود که میتواند روح موسیقی فولیاس را در کالبد چوب بدمد. تخصص او در ساخت سازهایی است که نه تنها از نظر ظاهری به سنتها وفادارند، بلکه از نظر کیفیت صوتی، نیازهای نوازندگان معاصر را نیز برآورده میکنند. او با دستان خود، چوبهای سخت و مقاوم را به منحنیهای ظریفی بدل میکند که ارتعاش هر سیم را به نغمهای آشنا تبدیل میسازد.
در میان تمام ابزارهای او، بوی تند و صمغآلود چوب تِآ — قلب رزینی کاجهای جزایر قناری — بیش از هر چیزی حضور او را در کارگاه تعریف میکند. او ساعتها وقت صرف انتخاب قطعهای میکند که سالها در انتظار خشک شدن مانده است، چرا که میداند هر لایه از فیبرهای چوب، بخشی از تاریخ شنیداری زادگاهش را در خود پنهان کرده است.
تجلیل از این هنرمند در حضور مقامات محلی و دیگر صنعتگران جزیره، پیامی فراتر از یک تقدیر شخصی داشت. حضور او در این مراسم، پس از سالهای دشواری که به دلیل فوران آتشفشان بر دره آریدانه گذشت، نشانهای از تداوم حیاتی است که در ریشههای فرهنگی این سرزمین جاری است. برای شاگردان جوانی که در ردیفهای پشتی تالار نشسته بودند، او تجسم این واقعیت بود که کمال در کار، از مسیری جز صبوری و تکرار نمیگذرد.
وقتی فرانچسکو رودریگز با نشان خود به سمت لوسیانوس بازمیگردد، آنچه با خود میبرد تنها یک قطعه فلز افتخارآمیز نیست، بلکه اطمینان از این است که نغمههای قدیمی جزیره، همچنان در دستان نسلهای بعدی طنینانداز خواهد بود. او بار دیگر به کارگاهش باز خواهد گشت، چوبی دیگر برخواهد گزید و با نخستین تراش، داستانی نو را آغاز خواهد کرد.