تیم حفاری با آگاهی از دشواریهای اقلیمی، عملیات بیرون کشیدن فسیل را با سرعتی بیسابقه آغاز کرد. آنها در امتداد خط گردن جانور پیش رفتند تا به جمجمه برسند؛ قطعهای که به دلیل ظرافت، به ندرت در فسیلهای مشابه سالم باقی میماند. با این حال، طبیعت قطب به راحتی تسلیم نشد. طوفانی سهمگین حفاری را متوقف کرد و محققان را برای چندین روز در یک پناهگاه کوچک محبوس ساخت. صدای مدام کوبش برف و باد به دیوارههای فلزی پناهگاه، تنها صدایی بود که در آن انزوای مطلق شنیده میشد.
پس از فرونشستن طوفان، آنها در یک تلاش نفسگیر موفق شدند تمام قطعات را پیش از پایان فصل سرما جمعآوری کنند. بقایای کشفشده شامل تنه، بخشی از دم، بالهها و سنگهای داخل معده یا گاسترولیتها بود که حیوان برای کمک به هضم مکانیکی غذا میبلعید.
نام این گونه جدید، Marambionectes molinai، ادای احترامی است به عمر خوزه مولینا، تکنسین پیشگامی که در دهه ۱۹۷۰ میلادی اولین زیرساختهای دیرینهشناسی را در این سرزمین یخی بنا کرد. این پلسیوسور نه تنها یک گونه جدید، بلکه یک حلقه تکاملی است؛ موجودی که پیوند میان دستههای مختلف خزندگان دریایی در شیلی، نیوزیلند و غرب قطب جنوب را توضیح میدهد.
آنچه این کشف را متمایز میکند، سلامت خیرهکننده اسکلت در میان فشارهای لایههای زمین است. برای اوگورمن و همکارانش در CONICET، این استخوانها صرفاً دادههای علمی نیستند، بلکه بازماندگانی از جهانی هستند که پیش از یخبندان بزرگ، سرشار از حیات و حرکت بود.