جنگل بوساگا با وسعتی نزدیک به ۱۵۲ هکتار، جزیرهای کوچک از پوشش گیاهی بومی در میان زمینهای کشاورزی است. این جنگل ابری، تنها زایشگاه شناخته شده برای کرکسهای پشتسفید در رواندا به شمار میرود؛ پرندگانی که جمعیت جهانیشان با کاهشی هولناک روبرو بوده است. برای سالها، کشاورزان محلی و جنگل در تقابلی ناخواسته بودند؛ فقر، مردم را برای تهیه هیزم و گسترش مزارع به دل جنگل میکشاند و بقای پرندگان را به مخاطره میانداخت.
اما ارنست و همسایگانش اکنون نگاه دیگری به این مرز سبز دارند. آنها با حمایت نهادهای حفاظتی، کاشت گونههای صادراتی آووکادو مانند «هَس» (Hass) و «فوئرته» (Fuerte) را آغاز کردهاند. این درختان با ریشههای جانبی خود، خاک تپهها را تثبیت میکنند و مانع از فرسایش زمینهایی میشوند که پیش از این تنها زیر کشت محصولات فصلی بودند.
در میان شاخههای بلند درختان جنگل، کرکسها آشیانههای خود را بنا میکنند. ارنست توضیح میدهد که چگونه نگاهش به این پرندگان و درختان تغییر کرده است. او اکنون آووکادوها را نه فقط محصولی برای فروش در بازارهای بینالمللی، بلکه سد دفاعی جنگل میداند. وقتی میوههای چرب و سنگین آووکادو به ثمر بنشینند، نیاز خانوادهها به برداشت بیرویه از منابع جنگل کاهش مییابد.
نکته ظریفی در میان شاخههای جوان نهالها نهفته است: محل پیوند ساقه که با دقتی انسانی ایجاد شده تا درختی وحشی را به منبعی پربازده بدل کند. این نقطه پیوند، نمادی از آشتی دوباره میان دستهای کشاورز و طبیعت رنجور منطقه است. در این طرح که زنان و جوانان نقش محوری در آن دارند، احیای ۳۰ هکتار از زمینهای تخریب شده هدفگذاری شده است تا سایه درختان آووکادو، آرامش را به آشیانههای بلند جنگل بوساگا بازگرداند.