شیواپراساد دریافته است که آنچه برنج مدرن برای بقا در خاکهای فقیر و کمآبی نیاز دارد، در توالی اصلی دیانای آن گم نشده، بلکه تنها به خواب رفته است. طی قرنها اصلاح نژاد، کشاورزان گیاهانی را برگزیدند که دانههای بیشتری میدادند و خوشخوراکتر بودند، اما در این مسیر، «نشانگرهای اپیژنتیک» — همان خاطرات مولکولی که به گیاه میآموخت چگونه با خشکی بجنگد — خاموش شدند. تیم او اکنون با مطالعه Oryza nivara، جد وحشی برنج، در حال نقشهبرداری از این تفاوتهاست تا نگهبانان کوچک مولکولی یا همان «آراناِیهای کوچک» را دوباره در گیاهان امروزی بیدار کند.
این رویکرد که به نوعی «وا-اهلیسازی» شباهت دارد، به دنبال آن است که بدون از دست دادن محصول فراوان گونههای مدرن، سختی و جانسختی گونههای وحشی را به آنها بازگرداند. در نوامبر ۲۰۲۵، زمانی که جایزه دگرگونی تاتا به پاس این تلاشها به او اهدا شد، جهان شاهد بود که چگونه علم میتواند به جای دستکاری در ذات طبیعت، حافظه گمشده آن را احیا کند.
آخرین یافتههای این گروه که در فوریه ۲۰۲۶ منتشر شد، بر روی پروتئینی به نام H2A.X تمرکز دارد که نقش کلیدی در رشد ریشهها و تنظیم ژنهای مرتبط با فتوسنتز ایفا میکند. این کشف، ابزار جدیدی در اختیار شیواپراساد قرار میدهد تا برنجی پرورش دهد که نه تنها در برابر بیآبی مقاوم است، بلکه در خاکهای فقیر نیز بدون نیاز به نهادههای شیمیایی سنگین، به حیات خود ادامه میدهد.
تلاش او، بازگشتی است به اصالت گیاهی که از مسیر طولانی تاریخ جان سالم به در برده بود، تا پیش از آنکه انسان آن را برای رفاه خود، بیش از حد آسیبپذیر کند. در هر دانه برنجی که در آزمایشگاه او جوانه میزند، امیدی برای میلیونها کشاورز نهفته است که اکنون با زمینهایی خشکتر و فصولی نامطمئنتر روبرو هستند.