نام این منطقه، ساقیة الحمراء، برگرفته از رنگ سرخ رسوباتی است که آب با خود از اعماق فلاتهای داخلی به سمت ساحل میآورد. برای اشرف بطی، رئیس خدمات مشارکت در آژانس ملی آب و جنگلهای مراکش، این وادی تنها یک مسیر آبی فصلی نیست، بلکه شریانی حیاتی است که حیات را به قلب شنهای روان تزریق میکند. او با دقت از تنوع زیستی منطقهای سخن میگوید که از سال ۲۰۱۹ تحت حفاظت بینالمللی قرار گرفته و سالانه میزبان بیش از ۶۰ گونه از پرندگان آبزی است.
در میان این نیزارها، محققانی چون حمید رکیبی ادریسی به مطالعهی یکی از شگفتانگیزترین رفتارهای طبیعت میپردازند: انطباق. او مشاهده کرده است که چگونه گونههای مختلف در برابر گرمای طاقتفرسای بیابان و نوسانات شدید سطح آب دوام میآورند. این تالاب که در نگاه اول بیدفاع به نظر میرسد، در واقع آزمایشگاهی زنده برای درک چگونگی بقای موجودات در شرایط فرساینده اقلیمی است.
اما حفاظت از این گنجینهی کویری تنها به علم و مدیریت دولتی خلاصه نمیشود. فعالانی چون محمد عادل عصفوری، از انجمن مدرسان علوم زمین، به دنبال پیوندی عمیقتر میان مردم و این خاک هستند. او معتقد است که وادی به دلیل آبوهوای معتدل و منابع غذایی غنیاش، به پناهگاهی برای گونههای در معرض خطر تبدیل شده است که در هیچ کجای دیگر این پهنهی خشک یارای ماندن ندارند.
رؤیای اشرف بطی فراتر از ثبت اعداد و ارقام در گزارشهای اداری است. او از ضرورت ایجاد یک مسیر بومگردی و یک مرکز آموزش محیطزیستی سخن میگوید تا کودکان العیون بیاموزند که در میان این خاک سرخ، زندگی با چه ظرافتی در جریان است. برای او، هر بال زدنی که بر فراز این تالاب دیده میشود، سندی است بر پیروزی مراقبت انسانی بر خشونت طبیعت.