ترازی در سال ۱۹۸۰ در بیروت به دنیا آمد و در ۲۰۰۴ از دانشگاه آمریکایی بیروت مدرک طراحی گرافیک گرفت. کارگاهش در کرنتینا است، محله صنعتی بلافاصله شرق بندر — جایی که خودش مجلهها، کتابها و مجموعههای روزنامه را پیدا میکند و میبرد. همان محله در ژانویه ۱۹۷۶، در سالهای نخست جنگ داخلی، صحنه یک کشتار بود، و در انفجار بندر در چهارم اوت ۲۰۲۰ از آسیبدیدهترین نقاط شهر.
نانِت زیاده-ریتر در لوریان تودی او را نگهبان غیررسمی حافظه تاریخی مینامد. ترازی درس تاریخ نمیدهد و از این نقش پرهیز میکند، اما روایتهای بنیادین را دست به دست میکند. کارش به یک مدرنیته عربی ناتمام میپردازد و گنجهای کوچک و رازهای دفنشدهای را بیرون میکشد که در غیر این صورت ناپدید میشدند.
چهرهای که از میان کاغذها بیرون میآید
در کلاژهای او اسمهان پیدا میشود. او با نام امل الاطرش در ۱۹۱۲ در خانوادهای دُرزی از جبل الدروز در جنوب سوریه به دنیا آمد؛ برادرش فرید الاطرش، خواننده و آهنگساز. اسمهان در اواخر دهه ۱۹۳۰ و اوایل دهه ۱۹۴۰ در قاهره میخواند و بازی میکرد. در چهاردهم ژوئیه ۱۹۴۴، خودرویی که در آن نشسته بود در نزدیکی منصوره در دلتای نیل به یک کانال آبیاری افتاد. او و همراهش غرق شدند؛ راننده بیرون آمد. سیویک ساله بود.
پیش از این نمایشگاه، ترازی در ۲۰۲۲ کار «حافظه یک شهر کاغذی» را در اُمام، مرکز اسناد و پژوهش در حارة حریک، برپا کرد. آن پروژه بر بیش از صد نشریه لبنانی از دهه ۱۹۳۰ تا پایان دهه ۱۹۸۰ تکیه داشت و حول دو نقشمایه تکرارشونده در صفحات آنها چیده شده بود: زنان همچون چهرههای آزادی و میل، و تصاویر مبارزه مسلحانه.
اُمام را در ۲۰۰۴ لقمان سلیم، ناشر و فعال، همراه با مونیکا بورگمان، فیلمساز آلمانی و همسرش، بنیان گذاشتند. سلیم در چهارم فوریه ۲۰۲۱ در خودروی خود در جنوب لبنان با گلوله کشته شد. دو سال بعد، جایزهای که به نام او خوانده میشود به ترازی رسید.
کارهای او در موزه بریتانیا نگهداری میشود و گالری کرینزینگر در وین او را نمایندگی میکند، جایی که در ۲۰۱۱ دوره اقامت هنری داشت. در ۲۰۲۴ جایزه راهنمایی «روایتهای در حرکت» از بنیاد پرنس کلاوس و بریتیش کانسل را گرفت. اما آنچه کار را سرپا نگه میدارد در همان اتاق کرنتینا میماند: دستهایی که کاغذی را از میان دورریختنیها برمیدارند، پیش از آنکه کسی دیگر آن را ببیند.