هنر چاپ چوبی دونگ هو که زمانی نبض تپنده روستای سونگهو بود، در دهههای پایانی قرن بیستم در برابر هجوم چاپخانههای مدرن و تولیدات انبوه به حاشیه رانده شد. این پیشه که ریشه در زندگی روزمره و باورهای معنوی مردم ویتنام دارد، از یک صنعت روستایی پررونق به مهارتی تقلیل یافت که تنها در میان دیوارهای چند خانه معدود حفظ شده بود. نگوین دانگ چه و خانوادهاش از معدود کسانی بودند که صدها کلیشه چوبی قدیمی متعلق به قرن نوزدهم را از گزند زمان و بیاعتنایی مصون نگاه داشتند.
دو توآن خوا، معاون اداره فرهنگ باکنین، در مراسم گشایش این نمایشگاه، منطقه را سرزمین «صدها حرفه» توصیف کرد، اما تاکید او بر این نکته بود که دونگ هو فراتر از یک کالا، بخشی از حافظه جمعی است. هر رنگ در این نقاشیها نیاز به یک کلیشه مجزا دارد؛ هنرمند باید با دقتی ریاضتکشانه، پنج تخته چوبی حکاکی شده را یکی پس از دیگری بر کاغذ بفشارد تا تصویری از شکوفایی و آرامش پدید آید.
رسمیت یافتن این هنر در سطح بینالمللی، تنها یک عنوان تشریفاتی نیست، بلکه تعهدی برای بقای شیوهای از زندگی است. در حالی که آخرین حاملان این دانش باستانی تکنیکهای خود را در غرفههای نمایشگاه به نمایش میگذارند، حضور محصولات کشاورزی و آوازهای محلی کوان هو در حاشیه مراسم، نشان از پیوستگی این هنر با زمین و سنتهای شفاهی منطقه دارد. اکنون آن درخشش ملایم صدف بر روی کاغذ، نه یک خاطره دور، که امیدی است که در دستان نسلهای جدید تکرار میشود.