مدرسهای که او را به آب رساند در شمال غربی اسپانیا قرار دارد. ساختمان باشگاه درون حصار شبهجزیرهٔ مونتهرئال است و باشگاه از یک استحکام قرن چهاردهمی به نام «باتری خرچنگ» هم استفاده میکند. در اسکله جرثقیل و وسایل سوار شدن نصب شده است تا قایقرانان بتوانند از صندلی چرخدار به درون قایق بروند. باشگاه این جرثقیل را خودش طراحی کرده و ساخته است.
قایقها از مدل GOS16 هستند و هر کدام دو سرنشین دارند. شرکت فایبرشیپس در شهر تولدو این قایق را طراحی کرد و آن را نخست در بیمارستان ملی بیماران پاراپلژیک همان شهر معرفی کرد. در زیر بدنه کیلی بسیار سنگین کار گذاشته شده که مانع واژگون شدن قایق میشود. بدنه دو محفظهٔ ضدآب دارد و به همین دلیل غرق نمیشود. دو سرنشین روی صندلیهایی متناسب با بدنشان مینشینند و همهٔ فرمانهای قایق در دسترس دستشان است.
کلاسها از سپتامبر تا ژوئن هر روز برگزار میشوند و مربیانی آنها را اداره میکنند که برای قایقرانی تطبیقی آموزش ویژه دیدهاند. هزینهٔ سالانهٔ برنامه حدود ۱۵۰ هزار یورو است. دولت منطقهای گالیسیا و شهرداری بایونا بخشی از این هزینه را میپردازند و بنیاد رپسول هزینهٔ خرید چند قایق را تأمین کرده است.
اولایا کابو مارتینز، مدیر مدرسهٔ قایقرانی باشگاه، بارها لحظهای را دیده که شاگردان از ساحل دور میشوند و صندلی چرخدارشان در خشکی میماند. یکی از شاگردان وقتی برای اولین بار یک ستارهٔ دریایی دید، گریه کرد. شاگرد دیگری وسط درس به شوخی از کسی خواستگاری کرد.
«احساس آزادی در قایق، وقتی صندلی چرخدار را پشت سر میگذارند، باورنکردنی است.»
درهای مدرسه فقط به روی افراد دارای معلولیت جسمی باز نیست. کودکانی با مشکلات رفتاری، سالمندان و زنانی که قربانی خشونت جنسیتی بودهاند هم به این کلاسها میآیند. باشگاه همراه با ASEM Galicia، انجمن گالیسیایی بیماران عصبیـعضلانی، هر ماه یک پنجشنبه در میان از ساعت ده و نیم صبح تا یک و نیم بعدازظهر دورهای برگزار میکند.
برنامه در پنجمین سال خود یک راهپیادهروی بتنی به طول ۶۰ متر و با پوشش ضدلغزش افتتاح کرد که ساختمان باشگاه را به محل پهلوگیری قایقها وصل میکند. عرض این مسیر نزدیک به یک و نیم متر است و صندلی چرخدار بهراحتی از آن میگذرد. شاگردانی مانند ماکیرا از همین مسیر تا لب آب میروند و از آنجا با قایق به دریا میروند.