ادرو استاد ارشد مطالعات سلامت روان در دانشگاه میدلسکس لندن است. پس از آن گفتوگو به انگلستان بازگشت و به سراغ همسایهاش نساد چاوشویچ رفت، متخصص مهندسی صندلی چرخدار. در غنا الحاج مفله، مدیر پیشین منطقهای نیتا، هدایت کار را بر عهده گرفت و از همان روز نخست تا امروز ریاست ابتکار را نگه داشته است.
روش کار ساده بود و ساده ماند: صندلیهایی که کاربرانشان در بریتانیا دیگر به آنها نیاز نداشتند جمعآوری و به غنا فرستاده میشد. نخستین محموله سیزده صندلی چرخدار بود و صد چرخ یدکی برای تعمیر. آن صد چرخ یدکی همه چیز را درباره این کار میگوید — کسی که تنها یک بار کمک میکند، لاستیک اضافی نمیفرستد. لاستیکها روی مسیرهای خاکی زود فرسوده میشوند، و کسی این را میدانست.
تقسیم امسال شامل سیزده صندلی چرخدار، دو واکر، چهار عصای زیربغل، یک جفت بریس پا و لوازم یدکی بود. اما دو قلم دیگر نیز در فهرست آمده بود که ربطی مستقیم به حرکت ندارد: بیست تشک و بیست «چاپباکس» — صندوقچههای قفلدار فلزی یا چوبی که دانشآموزان غنا آذوقه خشک خود را در خوابگاه در آن نگه میدارند.
کیپ کاست شهر مدارس شبانهروزی است. مفانتسیپیم، قدیمیترین دبیرستان کشور، از ۱۸۷۶ اینجاست. از سپتامبر ۲۰۱۷ دولت شهریه و هزینه خوابگاه را پرداخت میکند، اما فهرست لوازم شخصی همچنان بر دوش خانوادههاست — تشک، سطل، پتو، چاپباکس. همین فهرست است که هر سال شماری از نوجوانان را از ثبتنام باز میدارد. تشکها و صندوقچههای بنیاد برای دانشآموزان معلولی در نظر گرفته شده که دور از خانه زندگی میکنند.
مامه ساما پپرا، مدیرعامل اداره ثبت شرکتها، اکنون در کنار پدرش ادرو کار را ادامه میدهد. او میگوید این کار «درباره کرامت، استقلال و تضمین این است که افراد دارای معلولیت فرصت مشارکت کامل در جامعه را داشته باشند».
سرشماری ۲۰۲۱ غنا حدود ۲٫۱ میلیون نفر بالای پنج سال را دارای معلولیت ثبت کرد — نزدیک به هشت درصد.
سازمان جهانی بهداشت برآورد میکند در کشورهای کمبرخوردار تنها پنج تا پانزده درصد کسانی که به صندلی چرخدار نیاز دارند، صندلی مناسبی در اختیار دارند. سیزده صندلی در برابر چنین عددی کوچک است. ادرو هم این را میداند. او به جای آمار، به همان خواستهای پاسخ داد که یک بعدازظهر در پارک ویکتوریا شنیده بود، و شانزده سال است دست از پاسخ دادن نکشیده.