این نهالهای کوچک که اکنون در دستان اهالی ریوبامبا، گوانو و پنیپه قرار گرفتهاند، حاصل سالها تلاش گروه پژوهشی GITEA در دانشکده منابع طبیعی است. کارلوس خارا، رئیس این دانشکده، سالها وقت صرف کرد تا گونهی بومی «پرونوس سراتینا» یا همان گیلاس سیاه آند را از نظر ژنتیکی بهبود بخشد. هدف او تنها کاشت درخت نبود، بلکه احیای اکوسیستمی بود که در دهههای اخیر زیر بار تغییرات اقلیمی و فرسایش خاک کمر خم کرده بود.
درخت کاپولی در ارتفاعی بین ۲۰۰۰ تا ۳۴۰۰ متر از سطح دریا میروید؛ جایی که هوا رقیق است و زمین سخت. این درخت با ریشههای عمیق خود، مانند لنگری در خاکهای سست عمل میکند و تراسهای زراعی شیبدار را در برابر تازیانههای باد و باران محافظت مینماید. در سرزمینی که خاک آن از بقایای خاکستر آتشفشان تونگوراهوا جان گرفته، این درختان حکم نگهبانان بقا را دارند.
اهمیت این پروژه برای خانوادههای روستایی اکوادور، تنها در حفاظت از خاک خلاصه نمیشود. میوههای تیرهرنگ و سرشار از آنتوسیانین این درخت، جزئی جداییناپذیر از فرهنگ محلی هستند. در ماههای فوریه و مارس، زمانی که جشنواره «پاوکار رایمی» برگزار میشود، این میوهها به نوشیدنی سنتی «خوچو» تبدیل میگردند؛ طعمی که نسلها را به هم پیوند میدهد.
کارلوس خارا در پایان مراسم، زمانی که آخرین کامیونهای حامل نهال به سمت روستاهای دوردست حرکت میکردند، بر این نکته تأکید کرد که علم زمانی معنا مییابد که از آزمایشگاه خارج شده و در زمین ریشه بدواند. برای او، هر نهال کاپولی نه فقط یک دستاورد بیوتکنولوژیک، بلکه وعدهای برای سفرههای رنگینتر و کوهستانهایی پایدارتر در قلب آند است.