اندونزی سرزمینی است که با آب پیوند خورده و بیش از ۳۰,۰۰۰ شناور موتوری میان هزاران جزیره آن در حرکتاند. برای سیتوروس، این تنها یک آمار فنی نیست؛ این ریتم زندگی مردمی است که برای کشاورزی، صیادی و جابهجایی کالا به موتورهای گازوئیلی وابستهاند. او به جای انتظار برای جایگزینی کامل این زیرساخت عظیم، راهی برای اصلاح درونی آن جسته است تا کارایی را از قلب تپنده ماشین استخراج کند.
ایده این دو پژوهشگر در عین پیچیدگی، ظرافتی هنرمندانه دارد. آنها ذرات میکروسکوپی اکسید آلومینیوم و اکسید سریم را به ترکیب سوخت اضافه کردند. اکسید سریم همان ماده نرمی است که جواهرسازان برای صیقل دادن عدسیها و سنگهای قیمتی به کار میبرند؛ اینجا اما، این ماده وظیفه دارد قطرات سوخت را در لحظه انفجار صیقل دهد. این نانوذرات مانند کاتالیزورهایی عمل میکنند که سوخت را به ذراتی ریزتر و یکنواختتر تبدیل کرده و اجازه میدهند شعله در اتاقک احتراق، کاملتر و پاکتر افروخته شود.
یافتههای این تیم که در نشریه بینالمللی Applied Energy منتشر شده، نشان میدهد که با استفاده از این افزودنیها و ترکیب سوختهای جایگزین مانند هیدروژن یا اتانول، نیازی به تغییر ساختار موتور نیست. تنها سیستم سوخترسانی نیاز به انطباق دارد تا موتورهای قدیمی با بازدهی حرارتی بسیار بالاتری به کار خود ادامه دهند.
سیتوروس و تیم او اکنون یک چارچوب علمی جامع بنا کردهاند که رابطه میان ساختار شیمیایی سوخت و رفتار احتراق را ترسیم میکند. در کشوری که ناوگان حملونقل آن سالانه میلیونها لیتر سوخت مصرف میکند، این نوآوری آرام، مسیری را میگشاید که در آن پیشرفت تکنولوژی نه با دور ریختن گذشته، بلکه با بخشیدن جانی تازه و پاکتر به ابزارهای موجود محقق میشود.