این نبرد، تنها یک پروژه زیستمحیطی نیست؛ بازپسگیری یک میراث است. از زمان ورود گیاه لانتانا به هند در سال ۱۸۰۴ توسط استعمارگران بریتانیایی، و بعدها کاشت انبوه درختان سنا برای ایجاد سایه در مزارع قهوه، توازن این بهشت استوایی بر هم خورده بود. این گیاهان مهاجم، با ترشح مواد شیمیایی در خاک، مانع از جوانهزنی دانههای بومی میشدند و جنگل را به بیابانی سبز و بیثمر بدل کرده بودند که حتی فیلها نیز در آن غذایی برای خوردن نمییافتند.
اکنون، مردمان قبایل پانیا و جنو کوروبا که قرنها نگهبانان این بیشهها بودهاند، در قامت کارشناسان احیا ظاهر شدهاند. آنها با دستان خود ۲۹,۳۰۰ روز کاری را صرف پاکسازی زمینی کردهاند که اکنون دوباره میتواند نفس بکشد. در منطقه اتا-اکار، جایی که زمانی پوشش گیاهی مهاجم راه عبور انسان را میبست، امروز سایبان درختان بومی گات غربی دوباره قد افراشته است.
حفاظت از بیشههای مقدس
بخش بزرگی از این تلاش بر احیای دِواکاد یا بیشههای مقدس متمرکز است؛ قطعات کوچکی از جنگل که نه توسط دولت، بلکه توسط کمیتههای روستایی و بر اساس باورهای کهن مدیریت میشوند. این بیشهها علاوه بر ارزش مذهبی، پناهگاههایی حیاتی برای ۳۲۵ گونه تحت تهدید هستند و به عنوان کریدورهای طبیعی برای جابهجایی حیاتوحش عمل میکنند.
اهمیت این ریشههای عمیق در جولای ۲۰۲۴، زمانی که رانش زمین روستاهای چورالمالا و موندکای را ویران کرد، بیش از پیش عیان شد. در آن روزهای سخت، همه دریافتند که تنها ریشههای درهمتنیده درختان بومی است که میتواند سینهکشهای تند این کوهستان را در برابر بارانهای سیلآسا حفظ کند. هر نهالی که امروز توسط یک کارگر آدیواسی در حفرهای نرم جای میگیرد، سدی است در برابر فاجعهای که در آینده ممکن است از کوه سرازیر شود.
در این سکوت سبز، وقتی باد در میان برگهای تازه میپیچد، میتوان صدای تبرهایی را شنید که نه برای تخریب، بلکه برای گشودن راه زندگی بر تنه بیگانگان فرود میآیند. این داستانِ انسانهایی است که تصمیم گرفتهاند به جای تسلیم در برابر زوال، با دستان خالی، بهار را به خانهی پدری بازگردانند.