این موجود کوچک که اکنون با نام علمی Acanthobothrium goleketen شناخته میشود، تنها در بدن گیتارماهیها زندگی میکند؛ نوعی رایماهی که خود در فهرست گونههای در معرض خطر انقراض قرار دارد. شناسایی این انگل مستلزم ماهها همکاری نزدیک با ماهیگیران سنتی سواحل بوئنوس آیرس، نمونهبرداریهای دقیق بافتی و ساعتها طراحی علمی بود تا ظرافتهای ریختشناسی آن ثبت شود.
اما اهمیت این کشف، فراتر از طبقهبندیهای رایج زیستشناختی است. واژهی «گولِکِتِن» در زبان بومیان تهوئلچه به معنای «بخت خوب» است. این زبان از سال ۲۰۱۹، با مرگ آخرین گویشور بومیاش، به لحاظ عملکردی منقرض شده محسوب میشود. ایریگویتیا با کمک آنا فرناندز گارای، زبانشناس برجسته، این نام را برگزید تا نامی که دیگر بر زبان انسانی جاری نمیشود، در اعماق اقیانوس و در متون علمی برای همیشه ثبت بماند.
ثبت این گونه در میان ده کشف برتر دریایی سال ۲۰۲۵ توسط پایگاه جهانی WoRMS، تاییدی بر تلاش تیمی است که علیرغم فشارهای شدید بودجهای بر علم آرژانتین، از حرکت باز نایستادهاند. این دومین بار است که تیم ایریگویتیا موفق به دریافت چنین افتخار بینالمللی میشود، موفقیتی که نشان میدهد پشتکار فردی میتواند در سختترین شرایط نیز از دانش محافظت کند.
ایریگویتیا معتقد است که شناختن گونهها، نخستین گام برای محافظت از کل اکوسیستم است. در حالی که پروژههایی برای تدوین واژهنامه اسپانیایی-تهوئلچه در جریان است، این کرم پهن کوچک اکنون به سفیری ناخوانده برای زبانی بدل شده که زمانی در پهنه پاتاگونیا طنینانداز بود. علم در اینجا نه فقط به عنوان ابزاری برای تشریح، بلکه به عنوان نگهبان حافظه عمل کرده است؛ جایی که یک شبدر چهارپر میکروسکوپی، بختِ زنده ماندنِ یک واژه را در سکوتِ اعماق دریا رقم میزند.