تانجونگ کوراس در شمال سوماترا، نزدیک دهانهی رود سیاک و روبهروی جزیرهی بنگکالیس، بر خاک نرم پیت بنا شده است. این خاک وزن را خوب تحمل نمیکند و مردم روستا سالها چوب درختان حرا را زیر پی خانههایشان میگذاشتند تا خانهها پابرجا بمانند. با قطع درختان، ساحل بیدفاع ماند. آب هنگام مدِ بالا به روستا میآید و خرچنگهای گِل و صدفها، که خانوادهها برای خوراک و درآمد به آنها متکی بودند، کم شدهاند.
هریسیه نخستین بار در سال ۲۰۱۱، در یک دورهی آموزشی آبزیپروری در جزایر مرانتی، دریافت که درختان حرا آب لبشور را تصفیه میکنند. پس از آن سالها به سراغ گروههای حفاظت از حرا در سراسر بخش سیاک رفت تا هم شیوهی احیای جنگل را بیاموزد و هم راه گرد آوردن مردم را.
در سال ۲۰۱۸ اهالی او را به دهیاری روستا برگزیدند و او بودجهی محلی را به کاشت حرا اختصاص داد. اما پس از شکست در انتخابات بعدی، ادامهی این کار جمعی برایش دشوار شد. زمانی هم نشت نفت ۵ هزار نهال را در نهالستان روستا از میان برد.
در سال ۲۰۲۴ هریسیه دوباره با گروههای حفاظت از محیط زیست ارتباط گرفت. نهالهای امسال را مرکز مدیریت حوضهی رودخانهی ایندراگیری روکان تأمین کرد و سازمانهایی چون یایاسان گامبوت، مرکز جهانی محیط زیست و آرامکو آسیا سنگاپور نیز در این کار همراه شدند. اندونزی در سال ۲۰۲۰ متعهد شده بود تا ۲۰۲۴ ششصد هزار هکتار جنگل حرا را احیا کند، اما بخش عمدهی این هدف محقق نشد. در چنین شرایطی، کار در روستاهایی مانند تانجونگ کوراس اغلب به پشتکار چند نفر بسته است.
ماهیگیرانی که در آبهای نزدیک این پهنههای تازهکاشته کار میکنند، از نخستین نشانههای بازگشت زندگی به این زیستبوم خبر دادهاند. هریسیه حالا برای گام بعدی برنامه دارد. او میگوید: «این محل را به نهالستانی برای نهالهای تازه تبدیل میکنیم.»
وقتی از سالهایی میپرسند که تقریباً بیپشتوانه کار میکرد، پاسخش کوتاه است: «ادامه میدهیم. حتی اگر تنها باشی، ادامه بده.»