در گزارش مستندی که ژانویه امسال منتشر شد، تصویری از دگرگونی آرام اما عمیق در نظام آموزشی مراکش ترسیم شده است. محمد براده با دقتی که شایسته یک مربی است، از نوسازی هزاران واحد آموزشی در چارچوب نقشه راه ۲۰۲۲-۲۰۲۶ سخن میگوید. قلب این تغییر در روستاهای دورافتاده یا همان دوارها میتپد؛ جایی که ۴۸۵۱ کلاس درس پیشساخته جای خود را به سازههای دائمی و استوار دادهاند تا هویت مدرسه از یک سرپناه موقت به مکانی برای ماندن بدل شود.
فراتر از دیوارها و سقفها، این طرح به نیازهای انسانیترین لایههای جامعه پاسخ گفته است. با مناسبسازی بیش از ۵۱۰۰ مدرسه برای کودکان دارای معلولیت، درهای آموزش عمومی به روی کسانی گشوده شد که پیش از این جغرافیای سخت و معماری بیرحم مدارس، آنها را به حاشیه رانده بود. این اقدام، نه یک انتخاب مدیریتی، بلکه بازگرداندن حقِ دیدهشدن به هزاران کودک در سراسر این سرزمین است.
تلاش برای نوسازی، در میانه راه با آزمونی سخت روبرو شد. زمینلرزه ویرانگر الحوز در سپتامبر ۲۰۲۳، بیش از هزار مدرسه را به کام نابودی کشاند یا دچار آسیب جدی کرد. با این حال، اراده برای بازسازی متوقف نشد. دولت مراکش با همکاری نهادهای بینالمللی، بازسازی این مناطق را با استانداردهای جدید در اولویت قرار داد تا اطمینان حاصل شود که هیچ کودکی به دلیل ویرانیهای طبیعت، از مسیر یادگیری باز نمیماند.
در کنار اصلاحات فیزیکی، روشهای آموزشی نیز دگرگون شدهاند. با اجرای طرح مدارس پیشرو، روشهای نوین تدریس برای تقویت مهارتهای پایه ریاضی و خواندن در مدارس نوسازی شده به کار گرفته شده است. هدف نهایی روشن است: کاهش نرخ ترک تحصیل که پیش از این سالانه به ۳۰۰,۰۰۰ نفر میرسید. امروز، در کلاسهایی که گرمای بخاریهای جدید در آنها میپیچد، این ارقام به چهرههای خندانی بدل شدهاند که دیگر از سرما یا نبود آب، کلاس درس را ترک نمیکنند.