سالهای پیش از این نمایشگاه، السید برای آسوشیتد پرس از شمال غربی سوریه کار میکرد. خط اعتبار زیر عکسهایش از ادلب میآمد، از سرمدا، از أطمه، از اردوگاههای آوارگان در میان باغهای زیتون نزدیک مرز ترکیه. او زلزله فوریه ۲۰۲۳ را که همان منطقه را ویران کرد پوشش داد. دمشق در همه این سالها نقطهای روی نقشه بود که خط مقدم راه رسیدن به آن را بسته بود.
حالا تصاویر او بخشی از هفته هنر سوریه است؛ رویدادی که لین قوتلی بنیان گذاشت و کیوریت کرد، با حمایت آرتوپیا امارات. چهل و هفت هنرمند سوری در آن شرکت کردند، از جمله عکاس عمار عبدربه و نقاشانی از نسل موسوم به «اپکس»: نهاد الترک، عبدالکریم مجدل البیک، عثمان موسی، مهند عرابی و قیس سلمان.
ساختمان خود داستانی دارد. صندوق سوریه برای توسعه آن را به عنوان مرکز کشف کودکان سفارش داد و دفتر معماری هنینگ لارسن — همانها که خانه اپرای کپنهاگ و تالار هارپا در ریکیاویک را طراحی کردند — نقشهای به شکل گل محمدی دمشقی کشیدند، با دیوارهایی چون گلبرگ که آفتاب را میگذرانند. پس از ۲۰۱۱ کار متوقف شد و پوسته ساختمان هرگز تکمیل نشد. اکنون همان پوسته، بیآنکه صیقل بخورد، گالری موقت شده است.
مسار در خیابان شکری القوتلی ایستاده، کنار بردی — رودی که دو دهه است در گذر از مرکز دمشق بیشتر وقتها کانالی خشک از بتن است.
برای بیشتر سالهای دهه گذشته، مرورهای جدی بر هنر معاصر سوریه در دبی، بیروت یا لندن برگزار میشد، نه در دمشق. زیرساخت تجاری این هنر زودتر از هنرمندان کشور را ترک کرده بود: گالری ایام، که خالد و هشام سماوی در ۲۰۰۶ در دمشق گشودند، پس از شش سال به دبی و بیروت رفت؛ گالری اتاسی، تأسیس منی اتاسی در حمص در ۱۹۸۶، بسته شد و در ۲۰۱۶ به بنیاد اتاسی در دبی بدل گشت. هفته هنر سوریه کوششی بود برای بازگرداندن این گفتوگو به شهری که در آن آغاز شده بود.