تیم مشترک سیلیمان و مرکز ژنوم فیلیپین ویسایاس ۲.۵ میلیارد حرف دیانای را توالییابی کرد و ۲۴٬۵۳۱ ژن را شناسایی کرد. عدد تعیینکننده اما یکی بود: هتروزیگوسیتی ۰.۱۷ در برابر آستانهٔ ۰.۳ که نشانهٔ جمعیتی سالم است. ترجمهٔ سادهاش این است که گوزنهای اسیر سالهاست با خویشاوندان خود جفتگیری میکنند.
برنامهٔ تکثیر در اسارت در سال ۱۹۹۰ با ۲۱ حیوان بنیانگذار آغاز شد، بر پایهٔ توافقی میان وزارت محیط زیست و منابع طبیعی فیلیپین و باغوحش مولوز در فرانسه. سه دهه بعد، محدودیت آن آغاز کوچک در ژنوم آبراهام خوانده میشود.
در همان دادهها اما یک استثنا هست: آللی نادر در یکی از افراد فعال از نظر جنسی. اگر جفتگیری او سنجیده برنامهریزی شود، میتواند تنوعی را به جمعیت بازگرداند که با شجرهنامه هرگز قابل ردیابی نبود.
گونه در سال ۱۸۷۰ توصیف شد، وقتی فیلیپ لاتلی اسکلیتر نمونهای را که شاهزاده آلفرد، دوک ادینبورگ، به لندن فرستاده بود بررسی کرد و نام Cervus alfredi را بر آن گذاشت. بیش از یک قرن آن را زیرگونهٔ گوزنهای بزرگتر میدانستند؛ تنها در ۱۹۸۳ بود که پیتر گراب و کالین گرووز آن را گونهای مستقل شناختند. تا آن زمان، گوزن از سبو، گیماراس، لیته، ماسبته و سامار ناپدید شده بود. تنها نگروس و پانای ماندند.
حالا پژوهشگران قصد دارند تبادل گوزن میان سه مرکز اسارت — سنتروپ، پارک حیات وحش و حفاظت ماری-ایت، و پارک جنگلی نگروس — را از سر بگیرند و آمیختن گوزنهای پرورشیافته با گوزنهای وحشی را در ذخیرهگاه طبیعی بایاوان، در ۳۰۰ هکتار زمین، بیازمایند. تصمیمهایی که تا دیروز بر پایهٔ دفترچهٔ نسب گرفته میشد، از این پس بر پایهٔ ژنوم گرفته خواهد شد.