در همین فاصلهٔ کوتاه، گروه از هر حیوان نمونهٔ خون گرفت، زیر پوستش ریزتراشه کار گذاشت، به گردنش قلادهٔ رادیویی بست و واکسن را تزریق کرد. پژوهشگران میدانی انجمن SPVS در کنار مانگینی بودند و گروهی از بیو-مانگینیوس هم حضور داشت، واحد تولید واکسن بنیاد اسوالدو کروز در ریودوژانیرو که واکسن را با سویهٔ 17DD ساخته بود.
مانگینی لحظهٔ بیدارشدن حیوانات را به یاد دارد. هر سه شاخهای را چنگ زدند و به درون جنگل پریدند.
وزن تامارین بالغ حدود ۶۰۰ گرم است. گروههای این میمون شبها در حفرههای درختان میخوابند و در جنگلهای پست ساحلی و باتلاقهای جنگلی زندگی میکنند. دانش زیستی تا سال ۱۹۹۰ از وجود این گونه خبر نداشت. در آن سال دو زیستشناس برزیلی، ماریا لوسیا لورینی و ونسا گرا پرسون، آن را در همین جزیرهٔ سوپراگوی یافتند و توصیف کردند.
شکنندگی این گونه پیش از هر چیز به نبودِ پشتیبان برمیگردد. سه گونهٔ دیگر تامارین شیر، یعنی طلایی، سرطلایی و سیاه، جمعیتهایی در اسارت دارند. تامارین صورتسیاه ندارد. در دههٔ ۱۹۵۰ کانال واراداورو ساخته شد، زیستگاه این میمون را دو پاره کرد و جمعیتش را میان دو ایالت سائوپائولو و پارانا تقسیم کرد. برای گونهای با این شمار اندک، یک بیماری همهگیر میتواند همهچیز را در یک فصل از میان ببرد.
برزیل پیشتر نمونهٔ چنین فاجعهای را دیده است. در همهگیری تب زرد در سالهای ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ در جنوبشرقی کشور، هزاران میمون زوزهکش قهوهای مردند و جمعیت تامارین شیر طلایی از حدود ۳۷۰۰ حیوان در سال ۲۰۱۴ به حدود ۲۵۰۰ در سال ۲۰۱۹ رسید. پس از آن، انجمن تامارین شیر طلایی همراه با بنیاد اسوالدو کروز واکسیناسیون این میمونها را در ایالت ریودوژانیرو آغاز کرد. کاری که مانگینی در سوپراگوی انجام داد، ادامهٔ همان راه است، این بار برای گونهای که هیچ ذخیرهای ندارد.
برنامه بنا دارد واکسیناسیون را در گروههای دیگر هم تکرار کند و روزی جمعیتی پشتیبان در اسارت پدید آورد، تا اگر بیماری به جزیره رسید، این گونه یکباره از میان نرود. قلادههای رادیویی آن سه میمون اکنون در جنگل همراهشان است و نشان میدهد که آنها کجا میروند.