در مجمعالجزایر سسه، که از ۸۴ جزیره در شمال غربی دریاچه ویکتوریا تشکیل شده، منظره زمین در حال تغییر است. از سال ۱۹۹۸، با ورود پروژههای صنعتی کشت نخل روغنی، جنگلهای بومی جای خود را به ردیفهای یکنواخت درختان تجاری دادند. نگووبی جوئل که شاهد این دگرگونی بود، در سال ۲۰۱۹ «طرح جنگلهای غذایی مدارس» را بنیان نهاد. او به جای سخنرانیهای انتزاعی، بیل و نهال را به دست دانشآموزان داد تا آنها خود معماران محیطزیستشان باشند.
در این نهالستانها، کودکان نه تنها درختان میوه و گیاهان دارویی، بلکه درختان کهن موتوبا را میکارند. این درخت بومی، نقشی حیاتی در فرهنگ محلی دارد؛ پوست آن را بدون بریدن تنه، جدا کرده و با چکشهای چوبی میکوبند تا پارچهای سنتی پدید آید. جوئل با این کار، پیوندی میان معیشت، سنت و صیانت از خاک ایجاد کرده است.
پیوستن به شبکه جهانی GLFx که توسط آنا یی سوتو هماهنگ میشود، اکنون برای جوئل و همکارانش در کالانگالا دریچهای به سوی دانش جهانی گشوده است. این مجمع که ریشه در کنفرانسهای تغییرات اقلیمی سازمان ملل دارد، حالا میزبان ۱۲ عضو جدید است که ۵ گروه از آنها، از جمله طرح جوئل، از قلب آفریقا برخواستهاند.
برای جوئل، این یک پیروزی اداری نیست، بلکه فرصتی است تا نشان دهد چگونه میتوان در برابر فرسایش خاک ایستاد. او میداند که ریشههای محکم درختانی که دانشآموزانش میکارند، نه تنها زمین را در برابر بارانهای فصلی حفظ میکند، بلکه پناهگاهی برای جانوران کمیاب منطقه، همچون بز کوهی سیتاتونگا، فراهم میسازد که در میان نیزارهای این جزایر زندگی میکند.