ساندرا فلچر سالها تماشا کرده بود که جهان کمکم تیره میشود. در ژوئن ۲۰۲۶ عمل آب مروارید او در همان اتاق تازه انجام شد و بینایی بازگشت. جراحی آب مروارید کاری است کوتاه — برداشتن عدسی کدرشده و گذاشتن عدسی مصنوعی، معمولاً پانزده تا سی دقیقه، با بیحسی موضعی. آنچه طولانی بود، راه رسیدن به آن بود.
بخش یوتای ملت ناواهو حدود ۱٫۲ میلیون هکتار زمین در جنوب رودخانه سنخوان را در بر میگیرد، جدا افتاده از مراکز جمعیتی ایالت با درههای سنگی و جادههای خاکی. بیماران این ناحیه پیشتر برای هر عمل جراحی به بلندینگ در یوتا میرفتند. در بعضی از این اجتماعات، از جمله اولخاتو و کوه ناواهو، خانههایی هستند بدون آب لولهکشی و بدون برق شبکه — واقعیتی که حتی دستورهای ساده مراقبت پس از عمل، مثل شستوشو با آب تمیز، را دشوار میکند.
مرکز چشمپزشکی جان ای. موران، وابسته به دانشگاه یوتا در سالتلیکسیتی و حدود ۶۱۰ کیلومتر دورتر، از سال ۲۰۱۲ در بخش یوتای ناواهو غربالگری بینایی انجام میدهد. پژوهشگران در این سالها دریافتند که بیشتر نابیناییهایی که میدیدند اجتنابناپذیر نبود. ارتفاع خود بخشی از ماجراست: مانیومنت ولی نزدیک ۱۶۰۰ متر بالاتر از سطح دریاست و تابش فرابنفش بیشتر، آب مروارید را زودتر میآورد.
ساخت اتاق عمل حاصل همکاری مرکز موران، سیستم بهداشتی ناواهوی یوتا و بنیاد سوا بود که هزینه آن را تأمین کرد. سوا در ۱۹۷۸ بنیان گذاشته شد، از جمله به دست لری بریلیانت، همهگیرشناسی که در برنامه ریشهکنی آبله سازمان جهانی بهداشت در هند کار کرده بود؛ نخستین پروژه بزرگ آن یک برنامه آب مروارید در نپال بود.
در محل، روینا تاکر، دستیار پزشک مرکز بهداشت، و مایکل جنسن، مدیر اجرایی ارشد سیستم بهداشتی ناواهوی یوتا، کار راهاندازی را پیش بردند، در کنار کریگ جی. چایا از تیم ارتباط با جامعه مرکز موران و جنیفر لیو از ابتکار بینایی سرخپوستان آمریکا در سوا.
سیستم بهداشتی ناواهوی یوتا ریشه در یک برنامه بهداشت اجتماعی دهه ۱۹۷۰ دارد و بهجای آنکه بخشی از خدمات بهداشت سرخپوستان باشد، مرکزی درمانی با صلاحیت فدرال است: بیمار را بیتوجه به توان پرداختش میپذیرد. نزدیکترین بیمارستان خدمات بهداشت سرخپوستان به این ناحیه در چینلی، در آریزونا، است.
حالا آن سفر برای هفت نفر حذف شده است.