از سال ۱۹۸۶، سمور غولآسا در آرژانتین چیزی جز یک خاطره در کتابهای تاریخ طبیعی نبود. شکار بیرویه برای پوست نرم و گرانبهایشان، این موجودات را که طولشان به ۱.۸ متر میرسد، از رودخانههای کشور محو کرده بود. اما دی مارتینو و تیمش در موسسهی "ریوایلدینگ آرژانتین"، سالها پیش از این سپیدهدم، نقشهی بازگشت آنها را ترسیم کردند. این پروژهای نبود که با آمار شروع شود، بلکه با جستوجوی جفتهایی آغاز شد که بتوانند در یکی از بزرگترین تالابهای جهان، دوباره معنای خانواده را بسازند.
در کنار نینا، کوکو قرار داشت؛ نری تنومند که از دانمارک راهی این سرزمین شده بود. این دو در دوران قرنطینه و آموزش، نهتنها با یکدیگر، بلکه با هنرِ دشوارِ شکار ماهیهای زنده در تالاب خو گرفتند. ثمرهی این پیوند، دو توله به نامهای پیرو و کیرا بودند که در نوامبر ۲۰۲۴ در همین خاک متولد شدند. آنها نخستین نسل از سمورهایی هستند که پس از دههها، بدون حصار و دیوار، در تالاب ایبرا قد خواهند کشید.
آنچه این خانواده را از دیگران متمایز میکند، نقشههای زردرنگ و منحصربهفردی است که بر گلوی هر یک از آنها نقش بسته است. این لکهها، مانند اثر انگشت انسان، هویت فردی آنها را فاش میکنند. زمانی که سمورها سر از آب بیرون میآورند تا قلمرو خود را بررسی کنند، این نشانههای روشن در میان نیزارهای سبز میدرخشند؛ گویی طبیعت شناسنامهی فرزندان گمشدهاش را بر تنشان حک کرده است.
بازگشت نینا و کوکو به همراه تولههایشان، تنها یک جابهجایی ساده از باغوحش به طبیعت نیست. با ورود آنها، تعادل به زنجیرهی غذایی تالاب بازمیگردد. سمورها با شکار ماهیها، جمعیت گونهها را مدیریت کرده و به رگهای این اکوسیستم عظیم جان دوبارهای میبخشند. دی مارتینو میگوید این نخستین بار است که پستانداری که در سطح ملی منقرض شده بود، دوباره به طبیعت آرژانتین بازگردانده میشود؛ عملی که با نظارت دقیق از طریق تحلیل دیانای آب و فرستندههای ماهوارهای ادامه خواهد یافت.