برای دههها، قوم کوکاپا که نامشان به معنای «مردمان رودخانه» است، شاهد خشکیدن رگهای حیاتی سرزمین خود بودند. با قطع جریان آب، ماهیگیری که پیشه اجدادی آنها بود از میان رفت و بستر رودخانه به بیابانی خاموش بدل شد. اما اکنون، از طریق ائتلافی میان نهادهای دولتی و سازمانهای محیطزیستی، بیش از ۵۰۰ هکتار از اراضی دلتا در هفت نقطه کلیدی احیا شده است. در سایت الشوسه، جایی که آنخل هفت کندوی خود را مستقر کرده، جریان ملایم آب در کانالهای دستساز، زندگی را به ریشههای درختان صنوبر و بید بازگردانده است.
این پروژه تنها به بازگشت آب محدود نمیشود؛ این بازگشت یک هویت است. محصول این کندوها که حدود ۲۰۰ لیتر عسل در سال است، تحت برند Quaz miñey عرضه میشود که در زبان کوکاپا به معنای «چیزی شیرین» است. این نام، طعم زندگی جدیدی را میدهد که پس از سالها تلخیِ خشکسالی، دوباره زیر زبان این مردم مزه کرده است.
در کنار کندوها، آملیا چان دیاز وظیفه دیگری را بر عهده گرفته است که به همان اندازه تولید عسل، حیاتی است. او کودکان کوکاپا را به میان درختان تازه رسته میآورد تا نامهای بومی گیاهان و کلمات زبانی را که در آستانه انقراض است، به آنها بیاموزد. در حالی که تمامی گویندگان مسلط به این زبان بالای ۴۰ سال سن دارند، این کلاسهای درس در فضای باز، پلی میان گذشتهای رو به فراموشی و آیندهای سبز میسازد.
اکنون اکوسیستمی که زمانی مرده پنداشته میشد، میزبان مهمانان قدیمی است؛ سگهای آبی، گربههای وحشی و بیش از ۲۰۰ گونه پرنده مهاجر دوباره در این مسیر توقف میکنند. برای آنخل و همتبارانش، این تنها یک پروژه بیابانی نیست، بلکه بازپسگیری حق حضور در کنار رودخانهای است که نام خود را از آن وام گرفتهاند. آنها یاد گرفتهاند که وقتی آب بازمیگردد، کلمات نیز با خود بازمیگردند.