کافه در بیست و دوم اوت با یک دوره آزمایشی آرام شروع به کار کرد و در چهارم سپتامبر رسماً گشایش یافت — در محله ۱۸ سپتامبر، در ساختمان کتابخانه شماره ۱۱۴ که نامش را از کارمن ا. دِ لوپس گرفته است. اِوِلین در همان روزهای اول گفت: «خیلی هیجانزدهام که میتوانم کار کنم، یاد بگیرم و کمک کنم این کافه بچرخد.»
پشت این چهار نفر سه طرف ایستادهاند: شهرداری پونتا آرناس، شرکت آب آگواس مگالانس، و کورپوراسیون اِدودون که بیست و شش سال است با افراد دارای سندرم داون و کمتوانی ذهنی کار میکند. کارمندان شیفتها را بین خود میگردانند و در فضایی به وسعت ۱۴۰۰ متر مربع — با سالن مطالعه، آمفیتئاتر و بخش کودکان — با مردم روبهرو میشوند.
کریستیان آدما گالتوویچ، مدیر منطقهای شرکت آب، گفت این کار به آنها اجازه میدهد «زندگی را به شکلی دیگر پیش رو ببینند». شهردار کلائودیو رادونیچ خیمنس سادهتر گفت: «زیباترین پذیراییای که میتوانیم داشته باشیم از این جوانهاست.»
کارکنان اِدودون میگویند کمبودی که این کافه پر میکند، کمبود خدمات کودکی نیست؛ در منطقه مگالانس برنامههای تحریک زودهنگام وجود دارد. چیزی که وجود نداشت، کار بود.
ساختمانی که کافه در آن نشسته، خودش تازه است. هفت سال ساخت، بیش از ۳٬۵۰۰ میلیون پزو از صندوق توسعه منطقهای، سه طبقه و آسانسور و آمفیتئاتری صد و بیست نفره. کتابخانه در پایان مه گشایش یافت و در نخستین روزهای ژوئن به مردم باز شد. چند ماه بعد، پیشخانی که در نقشه اولیه بود، کارمند پیدا کرد.
این نخستین کافه اِدودون نیست. در لا سرنا، در ساحل شمالی، کافهای مشابه کار میکند که فدراسیون آشپزی شیلی در نوامبر ۲۰۲۳ جایزه «پرمیو فوئِگو» را به آن داد. سازمان همچنین مرکز آموزش حرفهای و خدمات پذیرایی دارد و به شرکتهای خصوصی در زمینه اشتغال فراگیر مشاوره میفروشد.
دو روز پیش از گشایش رسمی، ماریا پیا آدریاسولا، بانوی اول شیلی، به کافه آمد. با چهار کارمند و خانوادههایشان نشست و بعد گفت: «فراگیری نمیتواند فقط در حرف بماند.»
طرح از ابتدا بهعنوان نقطه ورود ساخته شد، نه مقصد: جایی که چهار نفر مهارت و استقلال کاری به دست آورند و بعد به شغلهای دیگر بروند.