داستان این کشف از سال ۲۰۰۰ آغاز شد، زمانی که نخستین نمونه در نزدیکی ساحل کونستیتوسیون به دام افتاد. سالها بعد، نمونههای دیگری از میان صیدهای ماهی «باکالائو» و حتی از مجموعههای طبقهبندینشدهی موزههای آلمان و ایالات متحده پیدا شدند. این پژوهشگران دریافتند که با موجودی منحصربهفرد روبهرو هستند؛ اختاپوسی که به جای فرار در ابرهای سیاه، اساساً فاقد کیسهی مرکب است، چرا که در تاریکیِ همیشگی اعماق، رنگ و دود معنای خود را از دست میدهند.
ایبانیز معتقد است که هر جزئیات کوچکی، از ساختار ژنتیکی گرفته تا شکل زگیلهای روی پوست، گواهی بر وجود این موجود یگانه است. آنها این گونهی جدید را به پاس خدمات خاویر سیانس، زیستشناس دریایی که عمر خود را صرف شناخت اکوسیستمهای اعماق دریا کرده، Graneledone sellanesi نامیدند. این یازدهمین گونهی شناخته شده از این جنس در جهان است که با محیطی کممتابولیسم و دمای نزدیک به انجماد سازگار شده است.
در دنیایی که این اختاپوس در آن ساکن است، زمان با ریتم دیگری میگذرد. برخلاف خویشاوندانشان در آبهای کمعمق، این موجودات بازوانی با تنها یک ردیف مکنده دارند که به آرامی روی بستر دریا حرکت میکند. همکاری میان دانشمندانی از مکزیک، برزیل، اسپانیا و روسیه نشان داد که این کشف نه یک اتفاق تصادفی، بلکه نتیجهی پیوند زدن مشاهدات پراکنده در موزههای مختلف جهان بوده است؛ تلاشی برای بخشیدن نام و هویت به موجودی که تا پیش از این، تنها یک عدد در بایگانیهای سرد بود.