در منطقه مچا شمالی، جایی که شیبهای تند کوهستانی آب باران را پیش از نفوذ در خاک به کام رودخانهها میفرستادند، زندگی به کندی در حال تغییر است. ملا آرگا و همسایگانش در حوضه آبریز منزیر ۰۱، دست به کاری زدند که فراتر از کشاورزی سنتی بود. آنها طی سه سال، ۲۰ کیلومتر تراسبندی سنگی در زمینهای شیبدار ایجاد کردند و با ساخت ۲۸ سد کوچک، سرعت فرار آب را گرفتند تا زمین فرصت نوشیدن پیدا کند.
بیش از ۲۰۰ هکتار از اراضی منطقه به روی چرای دامها بسته شد تا طبیعت، دور از هیاهوی گلهها، خود را بازسازی کند. نتیجه این صبوری، بازگشت گیاهان بومی و تثبیت خاکی بود که پیش از این، سالانه دهها تن از آن با هر باران شسته میشد و به اعماق دریاچه تانا میریخت.
تغییر تنها در بستر رودها رخ نداد، بلکه در سفرههای کوچک روستایی نیز جوانه زد. یزینا آلمنه، زن جوان کشاورزی که پیش از این با کمآبی دستوپنجه نرم میکرد، اکنون در باغچه خانهاش گندم و سبزیجات پرورش میدهد. او ثمره خاکی را میچیند که رطوبت خود را در تمام طول سال حفظ میکند.
نکته ظریف این دگرگونی، در همکاری دو گروهی بود که پیش از این هرگز پشت یک میز ننشسته بودند: کمیتههای مدیریت آبریز و کمیتههای بهداشت و آب (WASH). آنها با پیوند دادن مدیریت زمین و حفاظت از نقاط دسترسی به آب، نشان دادند که برای زنده ماندن یک چشمه، باید از تمام کوهی که آن را در آغوش گرفته محافظت کرد. ملا آرگا میگوید: «هرگز در تمام زندگیام چنین چیزی ندیده بودم؛ نهرها جاری میمانند و ما برای اولین بار در فصل خشک هم آب داریم.»