در سال ۲۰۱۸، زمانی که رامیرز-چاوز و الکین نوگرا-اوربانو بررسیهای میدانی خود را در جنگلهای خشک کارائیب آغاز کردند، متوجه شدند که تشیهای این منطقه با آنچه پیشتر در کتابها ثبت شده بود، تفاوت دارند. این موجودات شبگرد که با دمهای بلند و گیرای خود از شاخهها آویزان میشوند، در زیستگاهی زندگی میکنند که اکنون تنها ۸ درصد از وسعت اصلیاش باقی مانده است. پژوهشگران برای اثبات ادعای خود، نمونههای متعددی را در موزههای تاریخ طبیعی استکهلم و بوگوتا با دقت یک ساعتساز بازبینی کردند.
نام این گونه جدید به احترام رابرت ووس، جانورشناسی که دههها وقت خود را صرف بازنگری در طبقهبندی پستانداران آمریکای جنوبی کرده، انتخاب شده است. این نخستین بار از سال ۱۸۹۹ میلادی است که یک گونه بومی تشی در خاک کلمبیا توصیف و نامگذاری میشود؛ شکافی طولانی که نشان از دشواریهای کار میدانی در مناطق دورافتاده و غنای بیپایان طبیعت دارد.
نوزادان این خانواده با موهایی نرم به دنیا میآیند که تنها چند ساعت پس از تولد، به سلاحهایی سخت و تیز تبدیل میشوند؛ تغییری که نمادی از سرسختی این موجود در برابر دنیای بیرون است. انتهای دم این حیوان، برخلاف بدنش، فاقد تیغهای دفاعی است تا بتواند با لمس مستقیم شاخهها، خود را در ارتفاعات جنگل استوار نگاه دارد.
ثبت این نام در دفاتر علمی، تنها یک دستاورد فنی نیست، بلکه ادای دینی است به تداوم حیات در محیطی که با تخریبهای گسترده دستبهگریبان است. رامیرز-چاوز و تیمش ثابت کردند که حتی در قرن بیست و یکم، هنوز میتوان در لایههای نادیده جنگلهای قدیمی، همسایگانی جدید یافت.