این کشف که نتایج آن در ژانویه ۲۰۲۶ در نشریه نیچر منتشر شد، حاصل همکاری طولانیمدت میان مؤسسه ملی علوم باستانشناسی مراکش (INSAP) و وزارت امور خارجه فرانسه است. محیب به همراه ژان-ژاک هوبلین و دیوید لوفور، لایههایی از زمین را کاویدند که سالها پیش توسط کارگران معدن در اوایل قرن بیستم نمایان شده بود. این منطقه که شامل «معدن توماس یک» نیز میشود، پیش از این با ابزارهای سنگی آشولی با قدمت ۱.۳ میلیون سال، خود را به عنوان یکی از کهنترین سکونتگاههای شمال آفریقا معرفی کرده بود.
فسیلهای جدید در لایهای یافته شدهاند که با مرز مغناطیسی «ماتویاما-برونس» همخوانی دارد؛ زمانی که قطبهای مغناطیسی زمین جابهجا شدند و اثری ماندگار از خود در دل سنگها به جای گذاشتند. این همزمانی دقیق، به محققان اجازه داد تا با اطمینان، حضور این انسانهای نخستین را در دورانی تثبیت کنند که شمال آفریقا زیستگاه جانورانی منقرضشده همچون کرگدنها، خرسها و غزالها بود.
در سکوت این غارهای ساحلی، که هزاران سال پیش توسط امواج کوبنده اقیانوس اطلس تراشیده شده و سپس با بالا آمدن پوسته زمین از آب بیرون آمدهاند، تنها انسانها ساکن نبودند. شواهد نشان میدهد که این فضاها میان شکارچیان نخستین و درندگانی چون کفتارها دستبهدست میشده است. بررسیها نشانگر آثار ابزارهای سنگی برای قصابی بر روی استخوانها در کنار رد دندانهای گوشتخواران بزرگ است؛ تصویری از بقا در طبیعتی که در آن انسان، هم شکارچی بود و هم گاه شکار.
حتی تشدید فعالیتهای حفاری در دهههای اخیر نیز نتوانسته است از اهمیت کار صبورانه باستانشناسانی چون محیب بکاهد. هر قطعه فسیل که از میان ماسههای سختشده بیرون میآید، تکهای از پازل تکاملی است که شمال آفریقا را نه به عنوان یک منطقه حاشیهای، بلکه به عنوان یکی از کانونهای اصلی شکلگیری هویت انسان خردمند معرفی میکند. این تلاش مشترک که از سال ۱۹۷۸ آغاز شده، همچنان در پی یافتن پاسخ به این پرسش است که اجداد ما چگونه در برابر تغییرات اقلیمی و زمینشناختی جان به در بردند.