پاکاتی اهل متوباتوبا است، دیابت دارد، و آب مروارید هر دو چشمش برداشته شد. دیابت خطر ابتلا به آب مروارید را به شکل چشمگیری بالا میبرد و آن را در سنین جوانتر پدید میآورد — و در کوازولو-ناتال، دیابت از عوامل اصلی مرگ زنان است. آب مروارید چیزی نیست جز تیره شدن عدسی چشم: نور را میبندد و جهان را مهآلود میکند.
همیلتون، مدیر پزشکی بیمارستان موسفولد، بیماران پنج بیمارستان روستایی را عمل میکند: موسفولد، مانگوزی، بتسدا، مسلنی و هلابیسا. پریمروز جینا، باربر بیمارستان مسلنی، وقتی بیناییاش بازگشت فریادی از سر شور کشید. گوندولین متتوا، معلمی از اندومو، هم درمان شد.
اینگواووما روی کوههای لبومبو، در دورترین نقطهی شمالی استان، به ماپوتو نزدیکتر است تا به دوربان. واحدهای تخصصی چشمپزشکی حدود چهارصد کیلومتر جنوبتر قرار دارند؛ ارجاع به آنها یعنی یک روز کامل سفر در هر جهت، برای عملی که یک جراح باتجربه در کمتر از ده دقیقه تمامش میکند.
موسفولد در سال ۱۹۳۸ بهعنوان یک درمانگاه مأموریت سوئدی بنیان گذاشته شد و در دههی هفتاد، مانند بیشتر بیمارستانهای مأموریتی آفریقای جنوبی، به دولت منتقل شد. اومکانیاکوده امروز یکی از فقیرترین بخشهای کشور از نظر درآمد خانوار است.
روش رایج در چنین جاهایی جراحی آب مروارید با برش کوچک دستی است — تکنیکی که در هند توسعه یافت، به میکروسکوپ و دستگاههای گران نیاز ندارد و زخمی بر جای میگذارد که با فشار داخلی خود چشم بسته میشود. هیچ بخیهای در کار نیست. عدسی مصنوعی جای عدسی کدر را میگیرد.
آنچه این فهرستهای جراحی را شکننده میکند، دستگاه نیست. سازمانهای پزشکان روستایی آفریقای جنوبی سالهاست مستند میکنند که رفتن یک جراح میتواند خدمات آب مروارید یک بیمارستان بخش را بهکلی تعطیل کند.
خانوادهای به همیلتون گفت: «این یکی را خود خدا فرستاده است.»