او که در پایان مراسم دوره گذشته در پورت ویلا، مسئولیت میزبانی بعدی را بر عهده گرفت، اکنون در حال هدایت شبکهای پیچیده از هنرمندان، هتلداران و حافظان سنت است. این جشنواره که هر سه سال یکبار میان اعضای «گروه پیشرو ملانزی» میچرخد، تنها یک گردهمایی هنری نیست، بلکه تلاشی جمعی برای مستندسازی دانشی است که در یکی از متنوعترین مناطق زبانی جهان در حال حیات است. یاباکی با وقار یک تاریخنگار بر این باور است که انتقال آداب و رسوم به جوانان، تنها راه زنده نگه داشتن ریشههای این سرزمین در تلاطم دوران مدرن است.
برنامهریزی برای چنین رویدادی با دشواریهای فنی ظریفی همراه است. برخلاف جشنوارههای مدرن، اینجا سخن از جابهجایی اشیای بیجان نیست؛ هیئتهای نمایندگی از پاپوآ گینه نو، جزایر سلیمان، وانواتو و کالدونیای جدید، با خود موادی را میآورند که از دل طبیعت برآمدهاند. برگهای خام پاندانوس، پرهای پرندگان بهشتی و چوبهای نتراشیده که در لباسها و ابزارهای آیینی به کار میروند، باید با دقت از فیلترهای قرنطینه و امنیت زیستی عبور کنند تا حرمت سنت با قوانین دنیای امروز همساز شود.
در پس این شکوه ظاهری، ساختاری حقوقی نهفته است که یاباکی و همکارانش بر آن تکیه کردهاند. چارچوب حفاظتی که در سالهای اخیر شکل گرفته، مانع از آن میشود که نقشنگارههای باستانی، خالکوبیهای بومی و بافتههای منحصربهفرد، بدون اجازه به محصولات تجاری بیروح تبدیل شوند. هر نقاب تراشیده شده و هر سرودی که در سال ۲۰۲۶ در فضای فیجی طنینانداز شود، تحت این پیمان منطقهای به عنوان دارایی معنوی مردمان ملانزی محافظت خواهد شد.
تصویر ماندگار این آمادگی، نه در دفترهای اداری سووا، بلکه در لحظهای است که یک هنرمند پیر، شیوه صحیح گره زدن الیاف گیاهی را به دستان لرزان یک نوجوان میآموزد. در دنیایی که به سوی یکسانی پیش میرود، کولین یاباکی و همتایانش در حال حراست از این تفاوتهای گرانبها هستند؛ آنها میدانند که هر زبان و هر سنت، دریچهای منحصربهفرد به درک هستی است که نباید بسته شود.