مسیر ماتسوزاکی برای بازگرداندن این رنگ گمشده، نه در کیوتو، که در سال ۲۰۱۳ در نیویورک آغاز شد. او در ۲۲ سالگی، وقتی برای اولین بار با عبارت «آبی ژاپنی» در غرب روبهرو شد، دریافت که آنچه جهان به عنوان نماد سرزمینش میشناسد، در وطن خودش به حاشیه رانده شده است. این کشف او را به شاگردی نزد یوکیو یوشیاوکا، استاد نسل پنجم یکی از قدیمیترین خانههای رنگرزی کیوتو کشاند تا رازی را بیاموزد که پس از ورود رنگهای شیمیایی در اواخر قرن نوزدهم، به فراموشی سپرده شده بود.
پس از درگذشت استاد، ماتسوزاکی به تنهایی در منطقهای کشاورزی مستقر شد تا چرخه کامل تولید نیل را از خاک آغاز کند. او اکنون گیاه تاده-آی را بدون هیچ ماده شیمیایی کشت میکند. فرآیند تخمیر در کارگاه او توسط میکروارگانیسمهای زنده هدایت میشود؛ موجودات ظریفی که برای بقا به محیطی قلیایی و دمایی دقیق نیاز دارند. او تنها از آب، خاکستر چوب و گیاهان دسترنج خود استفاده میکند و در نهایت، پسماند رنگ را دوباره به عنوان کود به زمین بازمیگرداند تا این چرخه زیستی کامل شود.
ماتسوزاکی با استفاده از تکنیک روکچی یا رنگرزی با استفاده از موم عسل، نقوشی را بر پارچهها خلق میکند که ریشه در دوران نارا دارد. برای او، این کار فراتر از تولید پوشاک یا اشیای تزئینی است؛ او در صدد بازیابی پیوندی است که میان انسان، زمین و رنگ قطع شده بود. جایزه نقدی که سازمان JapanCraft21 به او اهدا کرده، قرار است صرف تجهیز کارگاه و آموزش شاگردانی شود که بتوانند این رنگ را در قرن بیست و یکم زنده نگه دارند.
در دنیایی که سرعت و ثبات رنگهای صنعتی به یک هنجار بدل شده، ماتسوزاکی به آرامی و با صبر یک کشاورز، به تماشای تغییر رنگها مینشیند. او معتقد است که این آبیِ زنده، روحی دارد که با هر بار شستن و پوشیدن، داستان تازهای بازگو میکند. هدف او ساده و در عین حال دشوار است: سپردن این سنت به دستانی که پس از او، همچنان بوی خاکستر و نیل را در تپههای کیوتو زنده نگه دارند.