برای این دو کودک که با نقص تکاملی کامل عصب شنوایی به دنیا آمده بودند، جهان همواره مکانی بی‌صدا بود. در شرایط آن‌ها، حتی پیشرفته‌ترین کاشت‌های حلزون نیز کارایی نداشت، چرا که رشته‌ای برای انتقال لرزش‌ها به مغز وجود نداشت. جراح باید از تمام مرزهای معمول فراتر می‌رفت؛ او باید الکترودهایی میکروسکوپی را در بطن چهارم مغز، درست در مجاورت ساقه مغز، جایگذاری می‌کرد تا نقش عصبِ غایب را ایفا کنند.

پروفسور بر، که پیش از پیوستن به این مرکز در ابوظبی، سال‌ها هدایت بخش جراحی بیمارستان آموزشی فولدا را بر عهده داشت، با استفاده از تخصص بین‌المللی خود، صفحه‌ای کوچک از جنس پلاتین را بر بافت حساس مغز نشاند. این قطعه، که ابعادش از یک دانه کوچک برنج فراتر نمی‌رود، وظیفه دارد پالس‌های الکتریکی را به پیام‌های صوتی تبدیل کند.

این عمل جراحی، که تحت برنامه پزشکان مهمان دپارتمان بهداشت انجام شد، تنها آغاز یک مسیر است. در هفته‌های پیش رو، زمانی که التهاب‌های ناچیز ناشی از عمل فروکش کند، پردازنده‌های خارجی فعال خواهند شد. آن زمان است که این دو کودک، که اکنون در آغوش خانواده‌هایشان دوران نقاهت را می‌گذرانند، برای نخستین بار با پدیده‌ای به نام صدا روبه‌رو می‌شوند.

آنچه در این اتاق‌های عمل رخ داد، صرفاً نمایش قدرت تکنولوژی نبود؛ بلکه تعهد انسانی به تغییر سرنوشتی بود که پیش از این گریزناپذیر می‌نمود. اکنون، با صبر و گفتاردرمانی‌های مستمر، این کودکان فرصت خواهند داشت تا زبان و سخن گفتن را بیاموزند و از انزوای دنیای بی‌صدا به آغوش پرهیاهوی زندگی بازگردند.