در سالهای گذشته، نهالها مسیری دشوار را برای رسیدن به این نقطه طی میکردند؛ ۸۵ کیلومتر جابهجایی با کامیون و سپس ۷ ساعت سفر با قایق روی آبهای تیره رودخانه. اما امروز، چهار نهالستان بومی در دل خودِ ذخیرهگاه بنا شده است که هر کدام توان تولید سالانه ۷٬۰۰۰ نهال را دارند. ساکنان جوامعی چون «نوا کانائا» و «ژاراکی»، خود دانهها را از دل جنگل جمعآوری میکنند، بسترهای خاک را میسازند و مراقب جوانههایی هستند که قرار است آینده اقتصادی آنها را تغییر دهند.
انتخاب گونهها با دقت و بر اساس نیاز سفرههای مردم محلی انجام شده است. درختانی نظیر آسایی، کاکائو، آندیروبا و بادام برزیلی نه تنها سایهسار جنگل را بازمیگردانند، بلکه برای مردمی که نیمی از آنها درآمدی کمتر از حداقل دستمزد دارند، منبعی پایدار برای معیشت فراهم میکنند. این میوهها و روغنها، محصول خاکی هستند که روزگاری به دلیل تخریب، توان باروریاش را از دست داده بود.
نام این منطقه در زبان بومی نینگاتو، به معنای «فتح زیبا» است؛ نامی که پس از سالها مبارزه حقوقی ساکنان برای ماندن در سرزمین اجدادیشان بر این ذخیرهگاه گذاشته شد. اکنون، این فتح نه در دادگاهها، بلکه در زمینهای آسیبدیده با کاشت گونههایی چون «ایتائوبا» و «جاتوبا» استمرار مییابد. زمانی که بذرهای آندیروبا بر سطح آب شناور میشوند، مردم منطقه آنها را با دست میگیرند تا در نهالستانها به زندگی بازگردانند؛ این سادهترین و در عین حال عمیقترین کنش انسانی برای پیوند دوباره با طبیعتی است که قرنها از آنها محافظت کرده است.
این نهالها تنها درخت نیستند، بلکه استقلال اقتصادی مردمی هستند که آموختهاند از جنگل بدون نابودی آن زندگی بسازند.