عمار که پیش از این به حرفه گچبری اشتغال داشت، اکنون یکی از معدود استادکارانی است که فن ساخت «فرن بلدی» یا همان تنورهای گلی سنتی را زنده نگاه داشته است. او در محله العوامیه، با دقتی وسواسگونه، آبرفتهای نیل را با ماسه و کاه خرد شده که محلیها به آن تِبن میگویند، مخلوط میکند. این کاه نقش پیونددهندهای را دارد که از ترک خوردن بدنه تنور در برابر حرارت طاقتفرسا جلوگیری میکند.
صابر، صاحبخانه، در حالی که شاهد شکل گرفتن گنبد گلی تنور است، از تجربه ناموفق خود با اجاقهای فلزی مدرن میگوید. برای او و بسیاری از ساکنان جنوب مصر، نان تنها یک ماده غذایی نیست؛ نان «عیش شمسی» که باید زیر نور خورشید ور بیاید، تنها در دل این تنورهای ضخیم و گنبدی است که طعم حقیقی خود را بازمییابد.
این بازگشت به ریشهها، بیش از آنکه حاصل یک انتخاب رمانتیک باشد، واکنشی به ضرورتهای اقتصادی است. با افزایش قیمت کپسولهای گاز از ۷۵ به ۱۵۰ پوند مصری، سوختهای فسیلی برای بسیاری از روستاییان به کالایی لوکس تبدیل شده است. تنور گلی اما با ساقههای خشک ذرت، برگ نخل و فضولات دامی میسوزد؛ منابعی که در هر مزرعهای به وفور یافت میشوند.
عمار در کف تنور لایهای از نمک یا شیشه خرد شده میریزد تا توده حرارتی آن را افزایش دهد. این تکنیک کهن که ریشه در دوران پادشاهی نوین مصر دارد، اجازه میدهد گرما ساعتها پس از فروکش کردن شعلهها در بدنه باقی بماند. اکنون نه تنها در خانههای روستایی، بلکه در اقامتگاههای بومگردی و هتلهای میراثی الاقصر نیز تقاضا برای دستان هنرمند عمار رو به افزایش است؛ گویی خاک نیل بار دیگر به عنوان راه حلی برای زندگی مدرن فراخوانده شده است.