فیلم را دانشگاه فیجی و کائوپوله — شورای منتخب جزیرهٔ نوکولائلائه — با هم ساختند، در چارچوب درس مستندسازی رشتهٔ روزنامهنگاری و مطالعات رسانه. موضوع، تجارت کار پرویی سالهای ۱۸۶۲ و ۱۸۶۳ است: کشتیهایی با مجوز رسمی لیما که ساکنان جزایر اقیانوس آرام را برای کندن گوانو در جزایر چینچا و کار در مزارع پنبه و نیشکر ساحلی میبردند. یکی از کشتیهای مرتبط با حملهٔ نوکولائلائه، رزا ای کارمن، نامش در روایتهای آن دوره ثبت شده است. فونافوتی، همسایهٔ شمالی، در همان ماهها هدف قرار گرفت.
تقریباً هیچکس از تووالو بازنگشت. مقامات پرو در همان ۱۸۶۳ زیر فشار دیپلماتیک و گزارشهای مرگومیر دستور بازگرداندن دادند، اما آبله و اسهال خونی در سفر بازگشت جان بسیاری را گرفت و برخی کشتیها بیماری را به جزایری بردند که بازماندگان را در آنها پیاده کردند. گوانویی که این مردم مجبور به کندنش بودند، فضلهٔ پرندگان دریایی بود که طی قرنها در جزایر بیباران انباشته شده بود؛ در جاهایی دهها متر عمق داشت و غبارش ریهها را میسوزاند. در بریتانیای دههٔ ۱۸۶۰ تنی حدود دوازده پوند فروش میرفت.
فیلم به گذشته محدود نمیماند. از آنجا به نسلهایی میرسد که ماندند و جزیره را دوباره ساختند، و بعد به تهدیدی که امروز پیش روی همان خشکی است: بالا آمدن سطح دریا. بلندترین نقطهٔ طبیعی نوکولائلائه زیر پنج متر است و میانگین ارتفاع تووالو حدود دو متر. همان مردمی که یکبار زمینشان از آدم خالی شد، حالا با احتمال از دست دادن خودِ زمین روبهرو هستند.
فلتی تئو، نخستوزیر تووالو، فیلم را «یادآوری نیرومند بیعدالتیها و نابرابریهایی که مردم ما در معرضش بودند» خواند. شائیستا شمیم، معاون دانشگاه فیجی، میگوید مستند برای مخاطب گستردهتر بینالمللی ساخته شده است. نمایش فیجی برای سپتامبر ۲۰۲۶ برنامهریزی شده و پس از آن مسیر جشنوارههای بینالمللی.
دانشگاه میگوید هدف پروژه نگهداشتن فصلی از تاریخ تووالو و اقیانوس آرام است و سهمی در بحث جاری دربارهٔ عدالت ترمیمی. در نوکولائلائه، این تاریخ هرگز جای دوری نرفته بود؛ فقط تا حالا روی پرده دیده نشده بود.