تصویب فرمان شماره ۳۸، موسوم به طرح «رکوهه» (RECOGE)، پس از ۴۸ ساعت بیم و امید رقم خورد. در حالی که دولت جدید در ابتدا این مصوبه محیطزیستی را از دستور کار خارج کرده بود، فشار افکار عمومی و تلاشهای بیوقفه متخصصانی چون والنزوئلا باعث شد تا این سند بار دیگر به میز بررسی بازگردد و در نهایت، صبح نوزدهم مارس به تایید نهایی برسد. این نخستین بار در تاریخ حقوقی شیلی است که چنین ابزار حفاظتی قدرتمندی منحصراً برای نجات دوزیستان به کار گرفته میشود.
ماجرا تنها بر سر یک امضا نیست، بلکه سخن از موجودی است که چارلز داروین در سال ۱۸۳۴ برای نخستین بار در مجمعالجزایر چیلوئه کشف کرد. گونه جنوبی این قورباغه (R. darwinii) اکنون تنها در ۵۶ جمعیت پراکنده باقی مانده است که هر کدام کمتر از صد عضو دارند. گونه شمالی (R. rufum) وضعیتی وخیمتر دارد؛ از سال ۱۹۸۱ تاکنون هیچکس آن را ندیده است و این طرح ۱۵ ساله، آخرین تلاش جدی برای یافتن بازماندگانی از این گونه «احتمالاً منقرض شده» در سواحل مرکزی است.
آنچه این قورباغه را از دیگران متمایز میکند، سیستم دفاعی و پدری اوست. وقتی احساس خطر میکند، به پشت روی زمین میافتد و شکم سیاهوسفیدش را نشان میدهد تا دشمن را گیج کند. اما شکنندگی اصلی این موجود نه در برابر شکارچیان، بلکه در مقابل قارچی مهاجم به نام کیترید و نابودی جنگلهای بومی است. زیستگاههای آنها اکنون با درختان اکالیپتوس و کاجهای تجاری جایگزین شدهاند که رطوبت لازم برای بقای این دوزیستان بدون پرده بینانگشتی را ندارند.
طرح جدید با همکاری دانشمندانی از شیلی، آرژانتین، آلمان و بریتانیا، بر ۱۱ محور عملیاتی تمرکز دارد؛ از تکثیر در اسارت در باغوحش ملی سانتیاگو تا ایجاد مناطق حفاظتشده جدید. برای والنزوئلا، این پیروزی فراتر از یک سند اداری است؛ این عهدی است میان انسان و موجودی که در کف دست جا میشود، تا صدایی که داروین را شگفتزده کرده بود، برای همیشه در اعماق جنگلهای نوتوفاگوس خاموش نشود.