دریچه سهلتی که در ادبیات پزشکی اغلب به عنوان دریچه فراموششده شناخته میشود، وظیفه کنترل جریان خون بین دهلیز و بطن راست را بر عهده دارد. وقتی این دریچه به درستی بسته نشود، خون به عقب بازمیگردد و بدن را با تجمعی از مایعات و خستگی مفرط فرسوده میکند. برای این دو بیمار الجزایری، سن و ضعف جسمانی به معنای بسته شدن درهای اتاق عمل جراحی باز بود؛ اما نادیا لعرج و تیمش، با همکاری دکتر آئومر و مارکو دیمارکو متخصص ایتالیایی، مسیر دیگری را برگزیدند.
آنها از فناوری تریبکلیپ (TriClip) استفاده کردند؛ وسیلهای از جنس آلیاژ کبالت و کروم که با پوششی از پلیاستر پوشانده شده است. این دستگاه از طریق سیاهرگ ران وارد بدن میشود و با یک چرخش ۱۸۰ درجهای در دهلیز راست، لبههای دریچه نشتکننده را به هم نزدیک و آنها را با یک گیره کوچک مهار میکند.
لحظه حساس عمل زمانی بود که کاتتر باید در میان تپشهای مداوم قلب، دقیقاً در جای درست قرار میگرفت تا گیره بسته شود. این دقت تکنیکی، در واقع پاسخی به یک ضرورت انسانی بود: بازگرداندن کیفیت زندگی به کسانی که گمان میکردند دیگر درمانی برایشان وجود ندارد. لعرج این موفقیت را نه تنها یک دستاورد فنی برای بیمارستان وهران، بلکه نقطه اتکایی برای آموزش تیمهای پزشکی در سراسر منطقه میداند.
با پایان عمل، آن حرکت سنگین و فلزی در رگها، جای خود را به جریانی آرامتر در قلب بیماران داد. بیمارستان وهران حالا قصد دارد این شیوه را به عنوان استانداردی جدید برای بیماران مسنتر تثبیت کند، تا دیگر هیچ قلبی به دلیل خطرات جراحی، فراموش نشود.