تصمیم برای تغییر کاربری این ایستگاه وسیع، نه یک شبه، که در طول بیست سال صبوری و رایزنی شکل گرفت. وولفورد با همکاری نهادهای دولتی و محلی، طرحی را پیش برد که در آن منافع اقتصادی خانواده با بقای طبیعت گره خورد. در نیمه دوم سال گذشته، جزیره به روی تمام بازدیدکنندگان بسته شد تا یکی از بلندپروازانهترین عملیاتهای پاکسازی زیستی در تاریخ استرالیا آغاز شود.
لیز مکتاگارت، بومشناس ارشد و مدیر این پروژه، این اقدام را «پاکسازی کامل پنجگانه» مینامد؛ عملیاتی که در آن هیچ جایی برای خطا وجود نداشت. چرخبالها با نظمی هندسی بر فراز صخرههای آهکی و بوتهزارهای ساحلی به پرواز درآمدند تا طعمههای مخصوص را در نقاط تعیینشده پخش کنند، در حالی که پهپادهای حرارتی در دل شب، خطوط ساحلی را برای یافتن کوچکترین نشانهای از شکارچیان مهاجم پایش میکردند.
متخصصانی از تاسمانی و نیوزیلند فراخوانده شدند تا با دقتی جراحیگونه، تمامی گربههای وحشی را از محیط خارج کنند. با حذف این شکارچیان و همچنین موشها و گوسفندان رها شده، زمینِ فشرده زیر سم چهارپایان، بار دیگر نفس کشیدن را آغاز کرده است. گیاهان بومی نظیر بلوطهای ساحلی اکنون مجالی یافتهاند تا بدون هراس از چرا، بر روی خاکهای سنگی ریشه بدوانند.
جزیره در نخستین روزهای سال جاری میلادی بار دیگر بازگشایی شد، اما این بار با پروتکلهای سختگیرانهای که از ورود کوچکترین بذر یا موجود بیگانهای جلوگیری میکند. اکنون همه چیز برای بازگشت ساکنان اصلی مهیاست؛ پستانداران کوچکی همچون والابی خرگوشی نواردار که دههها پیش از این سرزمین رانده شده بودند، به زودی در میان بوتهزارهای امنی که وولفورد برایشان مهیا کرده، پناه خواهند گرفت.