بئاتریس پیش از آنکه به این مرکز در جوبا بیاید، در مدرسه ابتدایی «قلب مقدس» در شهرستان ماگوی تدریس میکرد. او به یاد میآورد که در کلاسهایش هیچ اثری از کودکان دارای معلولیت نبود؛ گویی آنها در جغرافیای آموزشی کشور وجود نداشتند. او میگوید این کودکان نه از سر ناتوانی، بلکه به دلیل نبودِ معلمی که زبان اشاره یا خط بریل بداند، آگاهانه ماندن در خانه را انتخاب میکردند تا با دیوار بلند سکوت روبرو نشوند.
اکنون او بخشی از نخستین گروه بزرگ معلمان است که دورهای ۹ ماهه را برای یادگیری شیوههای آموزش فراگیر میگذرانند. این برنامه که با حمایت سازمانهایی چون «نوری برای جهان» و «کمیته پناهندگان نروژ» اجرا میشود، هدفی فراتر از آموزش صرف دارد؛ آنها به دنبال راهی برای بازگرداندن ۱۳۵ هزار دانشآموز، از جمله آوارگان داخلی، به پشت میزهای مدرسه هستند.
چالشهای پیش روی بئاتریس و همکارانش تنها به یادگیری حرکات دست محدود نمیشود. در کشوری که سالها با جنگ دستوپنج نرم کرده، زبان اشاره در حال گذار از پراکندگی به سوی یک استاندارد ملی است. سوفیا محمد، مدیر کشوری سازمان «نوری برای جهان»، اشاره میکند که در سودان جنوبی کمتر از نیمی از کودکان در مدرسه هستند و برای آنها که ناتوانی جسمی دارند، این نسبت به مراتب کمتر است.
در گوشهای از تالار، پیتر کاچینگا، تسهیلگر آموزش، نحوه کار با دستگاههای قدیمی چاپ بریل را نشان میدهد؛ ماشینهای فلزی سنگینی که از دهه ۷۰ میلادی به جا ماندهاند و اکنون باید با متون درسی جدید و به زبان انگلیسی منطبق شوند. بئاتریس با دقت به حرکت قلم بر روی کاغذ ضخیم مینگرد. برای او، این تنها یک مهارت شغلی نیست، بلکه وظیفهای انسانی است تا اطمینان حاصل کند که دیگر هیچ کودکی در روستای او، به دلیل نداشتن صدایی در کلاس، در حاشیه جامعه فراموش نمیشود.