او به خوبی میداند که برای مردم کشورش، موتورسیکلت صرفاً یک وسیله نقلیه نیست، بلکه بخشی از هویت و معیشت آنهاست. در ویتنام، جایی که مردم به هر موتورسیکلتی فارغ از برندش، هوندا میگویند، جایگزینی ناگهانی میلیونها وسیله نقلیه با مدلهای برقی گرانقیمت، رؤیایی دور از دسترس مینمود. گاک به جای اصرار بر محو این میراث بنزینی، راهی برای تغییر ماهیت آن یافت.
دستان او که دههها پیش در فرانسه دکترای مهندسی گرفته بود، اکنون کیت کوچکی را طراحی کرده است که به موتورهای موجود اجازه میدهد به جای بنزین خالص، ترکیبی از هیدروژن و بیواتانول را بسوزانند. این سوخت گیاهی در داخل ویتنام و از گیاهانی نظیر کاساوا و ملاس نیشکر تهیه میشود؛ راهکاری که نه تنها از وابستگی به نفت میکاهد، بلکه چرخهای اقتصاد روستایی را نیز به حرکت درمیآورد.
تصویر پروفسور در آزمایشگاه، در حالی که با دقت یک ساعتساز، سیستم تزریق سوخت را تنظیم میکند، نمادی از یک گذار انسانی است. او صرفاً یک قطعه مکانیکی نساخته، بلکه پلی بنا کرده است که گذشته پردودِ شهر را به آیندهای پاکتر پیوند میدهد. این سیستم که برای واحدهای کوچک تولید برق روستایی نیز کاربرد دارد، اجازه میدهد تا دورافتادهترین تعاونیها هم از انرژی هیدروژنی بهرهمند شوند.
در حالی که دولت ویتنام سال ۲۰۴۰ را برای توقف خودروهای با سوخت فسیلی هدفگذاری کرده، کارِ بوی وان گاک نشان میدهد که تغییر، همواره نیازمند ویرانی نیست. گاهی، با کمی دانش و شفقت، میتوان در قلب همان موتورهای قدیمی، نوری تازه برافروخت.