در بهار سال ۲۰۲۶، دامنههای ایالت نئوکوان در آرژانتین به صحنه نبردی آرام تبدیل شده است. داوطلبان تحت نظارت گروسفلد، متخصص ارشد موسسه کونیسِت، پیش از آنکه نهالی بکارند، باید با دستهای خود علفهای هرز و کاجهای مهاجم را ریشهکن کنند. بدون این پاکسازی، درختان بومی توان رقابت برای بقا را نخواهند داشت. این پروژه که با نام پروژه پهوئن شناخته میشود، تنها یک فعالیت زیستمحیطی نیست، بلکه بازپسگیری زمینی است که بر اثر آتشسوزیهای بزرگ سالهای ۲۰۱۳ و ۲۰۲۱ به تلی از خاکستر بدل شده بود.
درخت پهوئن که در زبان علمی آراوکاریا نامیده میشود، برای مردم بومی پِوِئنچه چیزی فراتر از یک گیاه است؛ آنها «مردمان پهوئن» نامیده میشوند و هویتشان با دانههای مغذی این درخت گره خورده است. با این حال، طبیعت برای بازسازی خود عجلهای ندارد. یک نهال جوان در بهترین حالت تنها چند سانتیمتر در سال قد میکشد و صبری فراتر از طول عمر یک انسان را از نگهبانانش طلب میکند.
گروسفلد و تیمش با دقت مکانهای کاشت را بر اساس شرایط خاک و تراکم گیاهی انتخاب کردهاند. هر نهالی که در زمین جای میگیرد، داستانی از تداوم را در خود دارد. داوطلبان در حالی که میان تنههای تنومند و باستانی ایستادهاند، با هر فشار دست بر خاک آتشفشانی، شکاف میان گذشتهای هزارساله و آیندهای نامعلوم را پر میکنند. این کار، نوعی تواضع علمی در برابر شکوه طبیعت است؛ پذیرش این واقعیت که میوه تلاشهای امروز این مردان و زنان، تنها توسط نسلهایی چشیده خواهد شد که هنوز به دنیا نیامدهاند.
نظارت مستمر و پروتکلهای دقیق علمی که گروسفلد تدوین کرده، ضامن بقای این موجودات صبور است. در جهانی که همه چیز به سرعت میگذرد، در اینجا در قلب پاتاگونیا، انسانها تصمیم گرفتهاند به ریتم کند و باشکوه جنگل احترام بگذارند و زندگی را دوباره به خاک بازگردانند.