در ماهاراشترا به این بیشه‌ها دِوْرای می‌گویند. هر کدام وقف یکی از ایزدان روستاست و در کونکان بسیاری از آن‌ها به ایزدبانوانی چون واگجای یا کالکای تعلق دارند. قرن‌ها کسی در آن‌ها تبر به دست نگرفته و هیزمی برنداشته است. دو گیاه‌شناس، مادهاو گادگیل و وی. دی. وارتاک، در دههٔ ۱۹۷۰ نخستین بررسی منظم بیشه‌های ماهاراشترا را انجام دادند و در مقاله‌ای که هنوز بارها به آن استناد می‌شود، خواستار ادامهٔ حفاظت از آن‌ها شدند.

پژوهش تازه را بنیاد پژوهش‌های کاربردی محیط زیست (AERF) در پونه رهبری کرده است. این بنیاد سال‌هاست با روستاهای شمال غات‌های غربی کار می‌کند و به مالکان و جوامع محلی پول می‌دهد تا جنگل را به‌جای فروش به چوب‌بران سرپا نگه دارند. آرچانا گودبوله مدیر بنیاد است و جایانت سارنائیک مدیر مشترک آن.

یافته‌ها از اندازه‌گیری تنه‌ها فراتر می‌رود. از نهال‌های نخل دم‌ماهی، که روستاییان به آن بِرلی ماد می‌گویند و از شیره‌اش شراب نخل و شکر خام می‌گیرند، ۹۱ درصد زیر درختان بیشه روییده بودند و تنها ۴۷ درصد زیر درختان روستا. فاصله در مورد کوچلا (Strychnos nux-vomica) از این هم بیشتر است. این درخت منبع تجاری استریکنین است و دانه‌هایش در داروسازی و طب آیورودا خرید و فروش می‌شود. کنار ۷۷ درصد درختان کوچلا در بیشه‌ها نهال پیدا شد، در روستا فقط کنار ۵ درصد.

کوین متسون از پروژهٔ دراگن‌فلای در دانشگاه مایامی اوهایو، همکار این پژوهش، درختان غول‌پیکر را «دستکش‌های بیسبال بوم‌شناختی» می‌نامد. این درختان نوک‌شاخی‌ها را به سوی خود می‌کشند. نوک‌شاخی بزرگ با بال‌هایی به پهنای نزدیک به یک و نیم متر میوه‌های درشت را می‌بلعد، دانه‌ها را چند ساعت در بدن نگه می‌دارد و کیلومترها دورتر از درخت مادر بر زمین می‌اندازد. به این ترتیب یک بیشهٔ کوچک، که به‌طور میانگین از یک هکتار هم کمتر است، بذر خود را در همهٔ منطقه می‌پراکند.

اومکار پای یادآوری می‌کند که این دانش فقط در اندازه‌گیری‌ها نیست. به گفتهٔ او، کسانی مانند نام‌دیو و آنانت شیوگان حافظهٔ جنگل را «نقشه‌برداری می‌کنند». آن‌ها می‌دانند کدام درخت از کی آنجا بوده و کدام گوشهٔ بیشه به کدام ایزد تعلق دارد.

پژوهش با هشداری آرام به پایان می‌رسد. در برخی روستاها معبدهای بتنی جای زیارتگاه‌های سنتی میان درختان را می‌گیرند. برای ساختنشان ریشه‌ها آسیب می‌بینند و زیرِ درختان پاک‌سازی می‌شود. زیارتگاه نو سر جایش می‌ماند، اما زمینی که نهال‌های جنگل آینده در آن جوانه می‌زدند از میان می‌رود.