او این پروژه را در دوازده هفتهٔ بورسیهٔ پانآفریقایی یانگو ۲۰۲۶ ساخت. در این دوره ۲۴ نفر از شش کشور آفریقایی گرد هم آمدند تا برای مسائل سرزمین خودشان راهحل فنی بسازند. روز پایانی دوره، روز فارغالتحصیلی و ارائهٔ پروژهها بود و داوران RoboCore Zambia را بهترین پروژهٔ فردی شناختند.
ایدهٔ RoboCore ساده است. ابزار آموزش رباتیک معمولاً وارداتی و گران است و به همین دلیل از دسترس بیشتر مدرسههای زامبیا بیرون میماند. موِپو سکویی طراحی کرده که در همان کشور ساخته میشود و قیمتش آنقدر پایین است که دانشآموز بتواند خودش چیزی بسازد، سیمکشی کند، خطا کند و دوباره امتحان کند.
راه او از دبیرستان چینیکا به دانشگاه کاپربلت در کیتوه رسید. کیتوه در استان کاپربلت است، منطقهای که بیشتر مس زامبیا را تولید میکند و مس حدود هفتاد درصد درآمد صادراتی این کشور است. مرکز نوآوری دانشگاه نامش را از همین خاک گرفته است: موکوبا، که در زبان بمبا به معنای مس است. موِپو در همین مرکز، که با برنامهٔ تیمبوکتوی سازمان ملل راه افتاده، به چاپگر سهبعدی و میز کار الکترونیک دسترسی پیدا کرد.
او پیش از این جایزه هم با کودکان و نوجوانان کار کرده بود. با FIRST، سازمانی که مسابقات رباتیک دانشآموزی برگزار میکند، با هفتهٔ کدنویسی آفریقا، با شبکهٔ آسیکانا و با چند نهاد آموزشی دیگر در زامبیا همکاری داشته است. RoboCore ادامهٔ همین کار است. این بار ابزار در دست خود دانشآموزان قرار میگیرد.
جایزهٔ ۱۵۰۰ دلاری برای ساختن یک صنعت کافی نیست. اما موِپو دقیق میداند برای چه کسی میسازد: برای کودکی که امروز در گوشهای از زامبیا به صفحهای خیره شده و آرزو دارد روزی خودش چیزی بسازد.
«RoboCore Zambia برای بستن همین شکاف وجود دارد، تا دانشآموز بعدی که میخواهد چیزی بسازد، منتظر فرصتی نماند که من نزدیک بود هرگز به دستش نیاورم.»