نیکیتا لاستوچکین پیش از آن هرگز نرمافزاری نساخته بود. آنچه او را به این کار واداشت نیاز بود، نه حرفهاش. تیموتئو در یادگیری ایتالیایی گیر افتاده بود و روشهای معمول آموزش، بهجای آنکه راهی باز کنند، او را خسته و ناامید میکردند. پدر اپلیکیشنی طراحی کرد که بر پایهٔ سرعتِ پردازشِ ذهنِ خودِ تیموتئو کار میکند و از پسر نمیخواهد پا به پای دیگران بدود. با این روش، یادگیری زبان برای او کمدردسرتر و در دسترستر شد.
برنامهٔ «O anche no» در شبکهٔ Rai 3 که پائولا سِوِرینی ملوگرانی آن را اجرا میکند، داستان این خانواده را روایت کرد. TGR Bolzano، سرویس خبری منطقهای Rai، نیز به آن پرداخت. در آن گزارش تلویزیونی، کار لاستوچکین چنین توصیف شد: ضرورتی شخصی که به ابزاری آموزشی تبدیل شده است، ابزاری که شاید به کودکان عصبواگرای دیگر هم کمک کند تا در جامعهٔ تازهشان جا بیفتند.
زبان در بولتسانو مسئلهٔ سادهای نیست. تیرول جنوبی سه زبان رسمی دارد: آلمانی، ایتالیایی و لادین. مدرسههای این ایالت هم در سه نظام جداگانه، هر کدام به یکی از این زبانها، اداره میشوند. بسته به اینکه کودک تازهوارد در کدام نظام ثبتنام کند، یکی از دو زبان ایتالیایی یا آلمانی زبان اصلی درسهایش میشود و دیگری را هم باید بهعنوان زبان دوم بیاموزد. برای کودکی که از جنگ آمده و ذهنش به شیوهٔ خودش کار میکند، این یعنی چند دیوار پشت سر هم.
ایتالیا از سال ۱۹۷۷ کودکان دارای معلولیت را بهجای مدرسههای ویژه در کلاسهای عادی کنار دیگر کودکان مینشاند و به بسیاری از آنان معلم پشتیبان اختصاص میدهد. خانوادهٔ لاستوچکین نیز مانند دیگر پناهجویان اوکراینی از حمایت موقت اتحادیهٔ اروپا برخوردار است که دسترسی به مدرسه و درمان را برایشان ممکن میکند. اما قانون فقط در را باز میکند. کودک باید بتواند از آستانه بگذرد.
بولتسانو در این مسیر تنها نیست. مرکز روانآموزشی Youmind در این شهر که از کودکان مبتلا به اوتیسم، اختلالهای یادگیری و ADHD حمایت میکند، جدا از این ماجرا در حال آماده کردن کلاسی چندحسی است. این کلاس برای دانشآموزانی با نیازهای آموزشی ویژه در نظر گرفته شده تا بتوانند در آن آرام بگیرند و فشار عاطفیشان را تخلیه کنند.
اپلیکیشن لاستوچکین اما از جای دیگری آمده است: از پدری که پسرش را تماشا کرد، دید چه چیزی او را آزار میدهد و ابزاری ساخت که با سرعت خود تیموتئو پیش میرود.