هوانگ سونهی، ۷۹ ساله، بعد از آن سراغ یک کیوسک نمایشی رفت تا پرداخت قبض را تمرین کند. در گوشهی اتاق سگ رباتی که مربیان با خود آورده بودند منتظر بود تا کسی با او حرف بزند.
او میگوید زمانی همه چیز را با یک تماس تلفنی یا با رفتن به باجه حل میکرد. حالا برای ثبتنام در کلاس رقصی که دوست دارد، به فرزندانش وابسته است. باجهها و خطوط تلفن جای خود را به اپلیکیشنها و کیوسکها دادهاند.
کره جنوبی یکی از عمیقترین شکافهای دیجیتال میان جوان و پیر را در میان کشورهای ثروتمند دارد. ۶۰ درصد کرهایهای بالای شصت سال در استفاده از خدمات عمومی و تجاری دشواری دارند؛ در میان زیر چهلسالهها این رقم ۶ درصد است. نظرسنجی وزارت علوم و فناوری اطلاعات و ارتباطات در سال ۲۰۲۳ نشان داد نزدیک به یکسوم سالمندان بدون کمک دیگران هنگام کار با ابزارهای دیجیتال احساس اضطراب میکنند.
کلاسی که هوانگ در آن شرکت کرد بخشی از برنامهای است که وزارت علوم و فناوری اطلاعات از سال ۲۰۲۰ اجرا میکند و آن را «مراکز یادگیری دیجیتال» نامیده است. از ۲۰۲۱ مراکز سالمندان موجود به فضاهای آموزشی تبدیل شدند؛ بیش از دو هزار مرکز تاکنون به تبلت و دستگاههای تمرینی مجهز شدهاند. تنها در سال ۲۰۲۵ بیش از ۶۵ هزار جلسه برای حدود ۶۵۰ هزار نفر بالای شصت سال برگزار شد.
وقتی سالمندان به کلاس نمیآیند، کلاس سراغشان میرود: ونهایی پر از تبلت و کیوسکهای ساختگی به مراکز محلی و جشنوارههای منطقهای فرستاده میشوند، همانجاهایی که مردم از پیش گرد هم میآیند.
فشار از سوی نهادها هم آمده است. کمیسیون ملی حقوق بشر کره در فوریه ۲۰۲۴ رسماً به وزیر علوم و فناوری اطلاعات توصیه کرد که خدمات غیردیجیتال برای سالمندان الزامی شود. شهرداری سئول در ژوئن همان سال اعلام کرد پنج هزار کیوسک شهری را با نسخههایی جایگزین میکند که برای کاربران آسیبپذیر دیجیتال طراحی شدهاند. از ژانویه ۲۰۲۶ قواعد دسترسیپذیری به دستگاههای از پیش نصبشده نیز تسری یافت.
مقامهای مسئول میگویند هدف جلسات تکرارشونده — از آن نوع که هوانگ در آن نشست — بازسازی همان استقلال روزمرهای است که گوشیهای هوشمند بیسروصدا از دست مردم گرفتند. سوون با یک میلیون و دویست و سی و چهار هزار ساکن یکی از هزاران نقطهای است که این کار در آن جریان دارد.