همه چیز از یک بررسی ساده برای زیستگاه موشهای آبی آغاز شد. توماس زیر پل یکی از جادههای استانی در نزدیکی فالز، فضله کوچکی پیدا کرد که بوی عجیبی داشت؛ بویی شبیه به چای یاس یا علف تازهچیده شده که نشانهای قطعی از حضور شنگ اروپایی بود. برای کارشناسی که سالها بر روی پراکندگی پستانداران در نورماندی مطالعه کرده، این بوی خوشایند پیامی از سوی گونهای بود که از اواخر قرن بیستم در این منطقه دیده نشده بود.
جمعیت شنگها در فرانسه که در آغاز قرن گذشته به ۵۰ هزار قلاده میرسید، تا سال ۱۹۹۰ به دلیل شکار بیرویه و آلودگی آبها به حدود ۱۵۰۰ قلاده کاهش یافته بود. اکنون به نظر میرسد این حیوانات با عبور از مرزهای طبیعی، از حوضه همسایه یعنی رودخانه اورن، جایی که ۲۸ قلاده از آنها شناسایی شدهاند، دوباره به سمت شرق و رودخانه دیو پیشروی کردهاند.
اما بازگشت به این زیستگاه قدیمی بدون خطر نیست. جادههای مدرن اکنون از فراز رودخانههایی میگذرند که زمانی قلمرو امن شنگها بودند. هنگامی که سطح آب بالا میآید، این حیوانات به دلیل جریان تند آب ترجیح میدهند از زیر پلها شنا نکنند و در عوض از سطح جاده عبور کنند؛ تصمیمی که اغلب به قیمت جانشان تمام میشود. پیدا شدن جسد یک شنگ در بالادست فالز، یادآور شکنندگی این پیروزی کوچک بود.
برای مقابله با این تهدید، تونی گیوتو و تیم مهندسی رودخانه، در حال نصب سکوهای چوبی و بتنی کوچکی زیر پلها هستند. این «نیمکتهای شنگ» مسیری خشک و پیوسته را برای حیوان فراهم میکنند تا بدون نیاز به ورود به سطح آسفالت، از زیر جاده عبور کند. این تلاشهای انسانی، از احیای تالابهای قدیمی گرفته تا ساخت این گذرگاههای کوچک، بخشی از تعهدی بیصدا برای پذیرایی دوباره از موجودی است که دههها پیش از این سرزمین رانده شده بود.