او گیاهان را به همسایه‌ها می‌فروشد و می‌گوید هوای محله بهتر شده است. این کار برای او فقط باغبانی نیست. ندِدا روزهایی را از سر گذرانده که بیکار بود و مثل بسیاری از جوانان راستافاری، با گیسوان بافته‌اش در بازار کار با تبعیض روبه‌رو می‌شد. این تبعیض پیش‌تر به دادگاه هم کشیده شده بود: سال ۲۰۱۹ دادگاه عالی نایروبی به دبیرستان المپیک، مدرسه‌ای دولتی در همین کیبرا، دستور داد دانش‌آموزی راستافاری را با موهای بافته‌اش بپذیرد.

نام کیبرا را معمولاً به واژه‌ای نوبی بازمی‌گردانند، کیبرا، به معنای جنگل. این سرزمین در آغاز قرن بیستم به سربازان نوبی داده شد که در ارتش استعماری بریتانیا خدمت کرده بودند. امروز از آن جنگل تنها نامش مانده است و سکونتگاهی فشرده بر حدود ۲٫۵ کیلومتر مربع زمین، در همسایگی جنگل نگونگ رود.

کمی آن‌سوتر، روی مرز لانگاتا و کیبرا، موفات مینیشی قطعه زمینی به وسعت نیم جریب را کشت می‌کند. او رهبر گروه پِندا ماما اِرث است. به گفته‌ی او، زنبورهای گرده‌افشان به این زمین بازگشته‌اند. گروه او هم پسماند پلاستیکی را به ظرف کاشت تبدیل می‌کند، گیاهان بومی می‌کارد و لوبیا چشم‌بلبلی پرورش می‌دهد؛ گیاهی که در کنیا برگ‌هایش را با نام کونده می‌پزند و می‌خورند، و چون نیتروژن هوا را در خاک تثبیت می‌کند، در زمین‌های کوچک و کم‌حاصل جای خود را پیدا می‌کند.

مغازه‌ی گیاهان دارویی گروه هر هفته به بیش از صد نفر خدمت می‌دهد. هر ماه بیش از پنجاه خانواده برای آموزش محیط زیست به دیدار زمین می‌آیند، و گروه چند بار پاک‌سازی جمعی محله را هم سازمان داده است. مینیشی به‌تازگی به سمت هماهنگ‌کننده‌ی گردشگری بوم‌شناختی در انجمن جنگل خانوادگی منصوب شده است. از سال ۲۰۲۵ نیز سازمانی چینی به نام ایمپکت استپس، به مدیریت مالی یانگ، با این گروه همکاری می‌کند.

ریشه‌ی این کار در جامعه‌ای است که هر شنبه در معبد راستافاری ماکینا گرد هم می‌آید. آن‌جا راس نگانگا نجوگونا مراسم عبادت را رهبری می‌کند.

دشواری‌ها اما سر جایشان مانده‌اند. آب کم است و منابعش در فصل خشک می‌خشکند. گروه ناچار است آب آبیاری را بخرد، آن هم در محله‌ای که بسیاری از خانوارهایش آب را گالن‌به‌گالن از دکه‌ها می‌خرند و هر لیتر را اغلب گران‌تر از ساکنان محله‌های مرفه‌تر، که لوله‌کشی آب دارند، می‌پردازند. بودجه اندک است و جوانان راستافاری هنوز در بازار کار با تبعیض روبه‌رو هستند.

با این حال گلدان‌های ندِدا هر روز آب می‌خورند و زنبورها به زمین مینیشی بازمی‌گردند.