از سال ۱۹۸۶، زمانی که آخرین سمورهای آبی غولآسا در اثر شکار بیرویه برای تجارت پوست از رودخانههای آرژانتین ناپدید شدند، سکوتی غیرطبیعی بر این تالابها حاکم شده بود. نانای که در باغوحشی در سوئد متولد شده، اکنون ششمین فرد از گونهی خود است که در قالب پروژهی بازگرداندن گونههای منقرض شده، به این سرزمین بازمیگردد. او حامل پیوند ژنتیکی با جمعیتی است که زمانی از شمال تا جنوب این قاره پراکنده بودند.
سباستین دی مارتینو، مدیر حفاظت موسسه Rewilding Argentina، این موجود را نه فقط یک حیوان، بلکه «شکارگر اصلی آبزی» میداند که حضورش برای کنترل جمعیت کایمنها و کاپیباراها ضروری است. برای نانای، زندگی در ایبرا با یادگیری آغاز میشود؛ او باید بیاموزد که چگونه در میان لای و لجن تالاب، ماهیهای زنده را شکار کند، مهارتی که در اسارت هرگز به آن نیاز نداشت.
هر سمور آبی غولآسا، نقش و نگاری سفید و منحصربهفرد بر روی گلوی خود دارد که مانند اثر انگشت، هویت او را برای پژوهشگران فاش میکند. این نشانههای سپید در تالاب ایبرا، اکنون به نشانهای از ارادهی انسان برای جبران خطاهای گذشته تبدیل شده است. همکاری میان باغوحشهای اروپا و بنیادهای محلی، زنجیرهای از مراقبت ساخته است که از مرزهای جغرافیایی فراتر میرود.
نانای باید بیاموزد که در میان لای و لجن تالاب، ماهیهای زنده را شکار کند؛ مهارتی که در اسارت هرگز به آن نیاز نداشت.
بازگشت این گونه، فراتر از یک تلاش علمی، لحظهای است که در آن غرور ریختهشدهی طبیعت مرمت میشود. وقتی نانای برای نخستین بار در آب شیرجه میرود و با صدای خاص خود همنوعان جدیدش را صدا میزند، بیابان آبی آرژانتین پس از دههها، دوباره زبان بومی خود را بازمییابد.